Amosando publicacións coa etiqueta o chofer. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta o chofer. Amosar todas as publicacións

luns, 16 de febreiro de 2026

O asassinato do chófer da "Línea".- Documento 1. informe de pesquisas do Sarxento Comandante do Posto. (Reciclaje blogueiro)

 

 OURENSE | Page 260 | Skyscraper City Forumno capítulo anterior. 

 

Documento 1º :  Informe do Sarxento da Garda Civil de Baltar, sobre o transcurso da investigação,  e os feitos do assassinato.

 

    Baltar a 12 horas del  21 de julio  de 1965. 

       

    Sr. Capitán Jefe de la Línea de  Ginzo de  Limia.

                       Orense.  

                          A la orden de Vd.mi Capitán.  

       El Sargento  que suscribe, tiene el honor de poner en conocimiento  de Vd. los siguientes  hechos ocurridos en la noche de ayer en la localidad de Baltar perteneciente al puesto de la Guardia Civil del mismo nombre, y el cual tengo el honor de mandar:

     Sobre las diez horas y media en el lugar llamado  popularmente como Eiró, y oficialmente plaza D. Juan de Austria,  en el centro del pueblo de Baltar se produjo  un atentado con arma o armas  de fuego con resultado de muerte.

      El fallecido era el conocido Chófer del autobús de línea entre Ourense y Baltar. El nombre del mismo era Carlos Moreira Velo, de 36 años de edad, casado y con un hijo de 3 años. Natural de A lampaza, Celanova. Residente en Baltar desde hacia un año, y no se le conocían antecedentes delictivos. El hombre era apreciado en la localidad así como su familia.

      A la hora citada se oyeron dos fuertes disparos, que oyeron varios paisanos del pueblo y el Guardia que estaba de puertas, no muy lejos del lugar de los hechos. Cuando se acercaron a la entrada de la casa del fallecido se encontraron a su esposa e hijo en un estado de desorientación y descontrol propio del momento vivido. La esposa en ese momento relató que ella y el niño se encontraban en la parte inferior de la casa en la cuadra, cerrando las puertas, mientras el esposo estaba en la parte superior , después de subir las escaleras exteriores, y ya , creemos que, con la puerta abierta y la luz encendida recibió dos disparos en la cabeza. Según el relato de su esposa, cree que el ruido de los disparos procedía de un “combarro”, o almacén de leña, próximo a unos cincuenta metros y del otro lado de la calle. El lugar es abierto por su parte delantera y oscuro lo que pudo permitir apostarse a los asesinos  sin ninguna dificultad. Desde este lugar que está hasta la mitad ocupado por leña de troncos de roble está en línea oblicua el balcón  que abarca todo el frontispicio o fachada de la casa y en medio  está la puerta principal, lugar en el que una vez abierta cayó desplomado el chófer. 

      Por otro lado y teniendo en cuenta que la esposa se encontraba en la parte inferior, debajo del balcón de la casa, pudiera ser que al no tener visión al respecto no hubiese visto a los atacantes y que estos hubiesen subido por las escalera, trás el chófer, y avanzando por el balcón cayense por sorpresa sobre él y le hubiesen disparado a bocajarro dos disparos en la cabeza, o que fuese sólo un atacante y que disparase dos veces.

      Son las dos posibles hipótesis posibles, teniendo en cuenta que el testimonio de la mujer es aún prematuro y estaba tal vez influenciado por su alteración emocional.  

       Fuese de un un modo u otro, las sospechas hacen pensar que se trata de dos personas muy profesionales en el manejo de las armas, muy destemidas, con cierta preparación militar y  posiblemente jóvenes o en buen estado físico. 

       Ningún testigo vió movimiento alguno de personas sospechosas o corriendo hacia algún lugar. Se supone que dada la rapidez de los hechos, los disparos debieron ser por personas o persona muy experta en el uso de arma de fuego. No sabemos si era una o dos personas, pero se deduce de los testimonios relatados por la esposa y vecinos cercanos que se oyeron dos disparos muy seguidos. Eso nos hace suponer que debieron ser dos, para asegurarse de forma rápida el alcanzar el objetivo.

      Debido a que por este Puesto se estaban realizando pesquisas en torno al fallecido, pues nos habían llegado informaciones,  en cuanto a que fuese  um posible colaborador o actor principal  de delitos de contrabando entre los pueblos de la frontera y Ourense, se presupuso en un primer momento por este mando que podía tratarse de un ajuste de cuentas por dinero entre contrabandistas, por lo que los presuntos asesinos podían ser portugueses que se hubiesen desplazado desde algún pueblo cercano de la parte portuguesa, cruzando la Sierra del Larouco, hasta Baltar para ejecutar una venganza o cobrar una deuda pendiente. Incluso , por parte de un informador local,  este jefe de Puesto pudo saber que recientemente  en una taberna de la Boullosa se pudo  ver y oir como el tal Carlos discutía y  negaba una posible deuda a un famoso contrabandista portugués de Sendim , conocido  como “o fascista”o también “o pelexador”.  Ante estos indicios por este Comandante de Puesto se tomó la rápida decisión de esa misma noche salir a cubrir posibles rutas de escape hacia la frontera, con  la recta intención de encontrar a los culpables o dificultar su huida, en el supuesto de que fuesen dos y que realmente hubiesen abandonado el lugar.

      Hasta el momento, mañana del día 21, no tenemos ningún resultado que dar de las pesquisas realizadas. La patrulla que cubrió  los itinerarios desde Baltar, Sierra do Larouco hasta la zona de frontera con el pueblo portugués de Padornelo, informó que no vió ningún rastro o indicio  tanto de noche como en comprobación a primera hora de la mañana.  La Patrulla  que ocupó el paso de frontera a la altura del Castro de la Boullosa, zona conocida como La Rousia, y que está próxima a las localidades lusas de Padroso y Montealegre tampoco informó de nada al respecto. En cuanto a la entrada o salida por la zona de San Martiño, y próximo al pueblo portuguës de Sendim,  también se  desplazó una patrulla apoyada por varios colaboradores del pueblo a fin de cerrar los pasos conocidos de contrabando y tampoco se pudo obtener ninguna información al respecto. 

      Así pues después de haber cerrado lo más rápido que fue posible las habituales vías de entrada y salida, continuamos ahora mismo con patrullas peinando las mismas zonas y zonas intermedias en la procura de indicios o en el buen entender que los individuos sospechosos se hayan refugiado durante la noche e intenten en el día de hoy pasar al otro lado. Es posible también que cuenten con apoyo logístico y alojamiento en cualquier aldea cercana al pueblo de Baltar o en el mismo pueblo con el objeto de continuar su marcha en condiciones favorables. En la inteligencia de que tal cosa pudiese ser, este servidor de Vd. ha tomado la iniciativa de movilizar por la zona de frontera aparte de las citadas fuertes de nuestro  Benemérito Cuerpo a todos los confidentes y colaboradores que para misiones de vigilancia de delitos de contrabando tenemos a lo largo de las aldeas fronterizas y también de los pueblos próximos de Portugal como Sendim, Padroso y Padornelo. De forma personal se ha enviado un confidente del pueblo de Sendim para que se desplace a Montalegre a fin de poner los hechos en conocimiento del Jefe de la Comandancia de la GNR, solicitando su colaboración e información.

      Esta es la información que hasta el momento, por parte de este subordinado,  se puede comunicar desde este Puesto de la Guardia Civil de Baltar.

 

       Dios guarde a Vd. Muchos años.

          El Sargento.

Cuidado! Tu firma puede decir todo sobre ti - Alto Nivel 

      Fernando  Seijo Lamas.

luns, 26 de xaneiro de 2026

Era daquela num dia de Julho, do 1965 em Baltar.

 

   Dom Calixto, o cura da Boulhosa,  não teve medo o calor e montou um dia mais  na sua cavaleria, uma besta grisalha e nobre de pranta e bom porte,  e mansinhamente percorreo os quatro quilómentros de caminho entre A Boulhosa e Baltar. Ainda não há estrada apropriada para os automóveis, os caminhos são os mesmos que os dos nossos antergos galaícos, galaico-romanos e suevos, pois de todo havería por aquí que ainda que não temos vestigios que mostrar, tiramos de certa intuição da toponimia e achamos que os germánicos-suevos andiveram por cá. Mas não são neste caso os Suevos os que ocupam o nosso tempo e tampouco os do cura Dom Calixto. Ele chapeu na cabeça vai caminho adiante prá beirada do café do Pepinho,  depois de deixar o jumento atado diante da tenda da senhora Herminia que se ocupara de pôr-lhe caldeiro de auga e manhuço de erva pra aliviar a sua espera e reponher forças pra fazer o caminho de volta.

       Dom Calixto deu as horas  e foi saudado por quase todos os concorrentes do café cos que se atopou. Viu-se quase obrigado a sentar-se numa das mesas de fora na que estavam animadamente a conversar o senhor abade de Baltar, o Sarxento da Garda Civil e o  Dom  Honorio, burócrata das oficinas do concelho, ainda que daquela diciamos Axuntamento, meio traducindo a palavra oficial de ayuntamiento. Na mesa do lado repicavam contra o mármores as fichas de dominó da partida que estavam a botar entre o Secretario, o cabo da Garda Civil, o encargado da Fenosa e o negociante em peles, perniles e variedades da mesma clase o "jamoneiro". Todos fizeram acenos breves de saudo para Dom Calixto o tempo de seguirem  repinicando na mesa e  alzavam a voz para justificarem uma jogada ou recriminarem-lhe o companheiro a dele.Era a música habitual.

   Despois de cumprimentar a mesa na que se sentou, falou-se do tempo que estavamos a ter, moito calor pra altura do ano, ainda que pro  agricultor era bom, pois o pão tinha que madurar bem pra seitura. Depois pasou-se  os comentários obrigados de notícias que cada um ouvira no parte da radio.  Algo se disse sobre a guerra de Vietnam,  a commemoração dos vintecinco anos de paz  que nos trouxera  “o  Generalísimo” que aparecia sorrinte nos cartazes pendurados por toda parte. Todos resaltavam quanto tinha prosperado Espanha dende então e a Deus grazas podíamos desfrutar do período mais longo de paz da historia da Pátria. Todos concordavam felizes de viver naquele momento de progreso e solaz, no que estavamos a prosperar moito, atrás ficavam os ominosos anos da fame. Num momento Dom Calixto morninhamente, dirigindo-se o Sarxento, fijo um comentário obrigado. 

    —Então Dom Fernando, andarão moi ocupados na Comandáncia coa desgraza do asassinato do chofer. 

     O sarxento era já um homem maduro. Dava imagem também de experimentado no seu oficio pois a cara já anunciava andar  no final da sua carreira. É precisso dizer que naquela altura e por ordem da superioridade, ainda nos seus momentos de ocio os gardas tinham que vestir o uniforme reglamentario com cinto e pistola do nove largo na funda  e o tricornio negro apostado o seu carão, ou  onde estivesse a mão. Ele tinha um fino bigode, pelo branco curto, homem de  meia altura, delgado e fino de talhe. A sua apariência não era nada arrogante e moitas vezes passava desapercebido no local do café. Ele contestou a Dom Calixto com moita mais longura e dedicação da que acostumava para os casos de asuntos de serviço. Tal vez um pouco doido pola circunstancia de parecer que estava tutelado por um superior, o capitám,  e para justificar-se ante uma pessoa  que  ele sabia conhecedora do que passava e pra divulgação pública, por se houvesse algún “ruxe-ruxe”, ou um “dixo-me, dixo-me”, que puder pôr  em dúvida o seu prestixio,  comentou para todos os presentes,

— Pois não pense, dom Calixto. Como bem sabe você a investigação  está totalmente nas mãos do Capitám Folgoso Quintana que veu dende Madrid  a pé feito pra fazer-se cargo de todo. Nós estamos tranquilos, nada temos para fazer o respeito nem os meus jefes me chamam pra nada. Só lhe damos apoio e informação que nos pede o capitám  e nada mais. Ele fala cos gardas, comigo, interroga gente da que comunicamos suspeitas etc. e  fai  uma cousa que nós numca fizemos, falar moito coa GNR. Tem falado co Tenente Coronel de Chaves  e também co capitám de Montealegre. Isto é cousa novidosa para nós porque nós pouco, por não dizer nada, falamos cos portugueses e como bem sabe, ainda que os dous povos temos governos amigos,  na práctica,estamos acostumados  a andar   de costas viradas para os gardinhas e eles também para nós. O nosso trabalho é nem deixar pasar dalá pra cá nem o ar se for posível, assím que o inimigo para nós está lá depois da raia. Haja o que houver nas investigações, acho vão durar pouco tempo, pois o capitam vem com moitas ganhas de esclarecer pronto o caso e de seguro que o fará logo.

O sarxento até se surprendeu a se mesmo da largueza com que falara. No entanto, parecia pensar para sim-mesmo que  o destinatario da mesma,  um  cura, merecia dar-lhe certa relevância e  confiança. Não há problema, pensou, que  melhor que um cura para ter prudência no falar. Mas não era ele um dos tantos que falam por falar, neste caso administrou bem as suas palavras,  o Sarxento D. Fernando Airas  Maroto, pois o seu objectivo era por o  seu relato  a correr por ahí adiante. (Já me entendem). Home com experiência sabia que a  propaganda se não cha fam outros polo menos intenta faze-la tu.

   — Compreendo- engadiu dom Calixto. — Já sabe meu amigo, o mesmo se passa na Igrexa como Institução ainda que divina, também é humana e jerarquica. Onde há jerarquia como passa no Corpo da Garda Civil, estas cousas sucedem e só queda ponher-se, como dizem os militares, em primeiro tempo de saúdo. Razões poderosas  terá o mando para as suas decisões. 

   Ficava claro que a presença do capitam adoecia moito o Sarxento-comandante do posto de Baltar. Temia, como qualquera, que o seu prestigio fosse minguado por comentarios mal intecionados. E já  como pra rematar a conversa o sarxento  soltou uma pequena arenga patriótica e moral tão habitual naquela altura.

 —Assim é Dom Calixto, e assim deve ser, como bem di você. A disciplina é para nós a pedra angular do nosso ser e  saber estar. Hoje em  Espanha temos paz, trabalho e ordem e grazas o nosso  "Caudillo" que Deus conserve moitos anos. Mas bem sabe você e todos voçês que a Garda Civil foi na guerra e é agora o piar clave do mantemento do ordem e a vixiancia e o controlo daqueles que quigessem subverter o nosso Régime. 

Dom Calixto recebeu o embate moral e ideolóxico e também  quijo deixar a sua pegada naquel pequeno duelo florentino. 

—Faço minhas as suas palavras e desejos, caro D. Fernando e engado,  que sem a fé e a lavoura pastoral da Igreja tudo sería estéril. A “Vitoria” trouxe a recuperação dos valores morales da religião. A nossa vitoria foi o trunfo conjunto da espada e o altar. Espanha voltou a ser o guieiro espiritual do mundo. Assim é que o nosso "Caudillo"  é tal pola graza de Deus que legiu e o proteje.

 Estas  palavras obrigadas para um pastor da Igreja, dadas as circunstâncias do mais vale parecer que ser. Palavras que estavam a ouvir as élites do povo e gente variada. Despois  Dom Calixto levantou-se e dispuso-xe a retirar-se daquela reunião florentina.

  —Senhores, moi boas tardes, até outro momento. Fiquem com Deus. 

ImaxeConto o que sei por ter vivido e não  por ouvir dizer.Conto de acontecidos verdadeiros...