SãO MARTINHO. DOUS SANTOS PRA UMA CIDADE. OURENSE

 

São MARTINHO DE TOURS.                                                    SãO MARTINHO DO DUME

 

Hai, pois, dous San Martiños que convén non confundir. Un, Martiño de Tours, soldado romano convertido en bispo, que compartiu a súa capa cun pobre e que Ourense celebra cada 11 de novembro como patrón. Outro, Martiño de Dume, tamén procedente da afastada Panónia, que chegou á Gallaecia no século VI e que, desde Dume e Braga, contribuíu decisivamente á cristianización dos suevos.

Dous homes separados por máis dun século, pero unidos pola súa orixe, pola súa fe e polo destino histórico que os trouxo, dun xeito ou doutro, á nosa memoria colectiva.

Quizais por iso, cando en Ourense celebramos San Martiño, non deberiamos esquecer aquel outro Martiño, o de Dume, que tamén forma parte da nosa historia. 

 

San Martiño de Tours

• Nacemento: arredor do ano 316-317, na Panónia, actual Hungría.

• Morte: ano 397, en Candes, Francia.

• Festa: 11 de novembro.

• Foi soldado do exército romano, abandonou a vida militar, fíxose monxe e posteriormente bispo de Tours.

É o santo coñecido pola historia da capa: sendo soldado, atopou un pobre que padecía frío e partiu a súa capa militar para compartir con el unha parte. Segundo a tradición, Cristo revelóuselle posteriormente na figura daquel mendigo.

Foi un dos grandes impulsores do cristianismo na Galia e unha figura de enorme prestixio na Igrexa occidental.

A súa devoción espallouse por toda Europa e chegou tamén á Península Ibérica.

É este San Martiño de Tours o patrón de Ourense e o titular da súa catedral.

 

San Martiño de Dume

• Nacemento: arredor do ano 520, tamén na Panónia.

• Chegada á Gallaecia: arredor do ano 550.

• Morte: 20 de marzo, arredor do ano 579.

• Festa: 20 de marzo.

É coñecido tamén como Martiño de Braga ou Martiño Dumiense.

Foi un home de grande formación intelectual e relixiosa. Viaxou por Palestina, Roma e outros territorios antes de chegar á Gallaecia sueva.

Estabeleceuse en Dume, preto de Braga, onde fundou un mosteiro e foi nomeado bispo. No ano 569 converteuse tamén en bispo metropolitano de Braga, adquirindo unha autoridade eclesiástica moi importante en todo o territorio da antiga provincia da Gallaecia.

A súa principal actividade foi a organización da Igrexa e a conversión dos suevos, que profesaban maioritariamente o arianismo, ao cristianismo católico.

Non foi simplemente un misioneiro: foi tamén un intelectual, escritor e organizador eclesiástico. Entre as súas obras destacan De correctione rusticorum, na que combate determinadas crenzas e prácticas pagás que sobrevivían entre as comunidades rurais, e os seus escritos de carácter moral.

 

 Que relación había entre os dous?

Non eran familiares nin contemporáneos. Cando Martiño de Dume chegou á Gallaecia, Martiño de Tours levaba xa máis de 150 anos morto.

Porén, tiñan tres circunstancias comúns:

1. A mesma terra de orixe: os dous procedían da Panónia, no territorio da actual Hungría.

2. A mesma vocación relixiosa: os dous foron bispos e destacaron pola súa actividade evanxelizadora.

3. Unha relación espiritual directa: Martiño de Dume coñecía e admiraba a figura de Martiño de Tours. Segundo a tradición biográfica, durante a súa viaxe cara a Occidente visitou a súa tumba en Tours.

    Como se relacionan os dous con Ourense? 

Cómpre acudir ao relato de San Gregorio de Tours, historiador do século VI.

Segundo a súa narración, o rei suevo Carriarico, ante a enfermidade do seu fillo, enviou emisarios a Tours para conseguir reliquias de San Martiño. A curación do rapaz foi atribuída á intervención do santo e o rei, que profesaba o arianismo, converteuse ao catolicismo, xunto co seu pobo.

Este episodio está na orixe da tradición que vincula a San Martiño de Tours coa cristianización dos suevos e co seu padroado sobre Ourense.

E onde entra Martiño de Dume?

Precisamente na tarefa de evanxelización e organización da Igrexa sueva. A súa actividade foi decisiva para consolidar aquela transformación relixiosa.

Así pois, podemos distinguir dúas funcións históricas:

• Martiño de Tours: o santo ao que se atribúe a intercesión milagrosa que, segundo a tradición, propiciou a conversión do rei suevo.

• Martiño de Dume: o bispo e misioneiro que traballou directamente na conversión, formación relixiosa e organización eclesiástica da Gallaecia.

A tradición ourensá acabou unindo as dúas figuras. Non é casualidade que a propia Catedral de Ourense lembre expresamente a participación dos dous Martiños na historia da cristianización do noso territorio.

5. As datas: a diferenza que convén lembrar

11 de novembro

San Martiño de Tours

Patrón de Ourense

20 de marzo

San Martiño de Dume ou de Braga

O grande organizador da Igrexa sueva.

Unha precisión histórica que considero importante: a conversión de Carriarico e o milagre atribuído ás reliquias pertencen ao relato de Gregorio de Tours, unha fonte histórica fundamental, pero debemos presentalos como o que son: un relato transmitido pola tradición historiográfica, non como un acontecemento que poidamos comprobar en todos os seus detalles.E há uma ideia bonita que vale a pena preservar: dois santos diferentes, duas datas distintas, mas uma memória histórica partilhada.

 

 

 

Bem vinda: chuva, chuva, chuvinha.

 

Chuva, chuva, chuvinha Vem do céu até à terra Chuva, chuva, chuvinha Vem cair na nossa serra Chuva, chuva, chuvinha Vem do céu até à terra Chuva, chuva, chuvinha Vem cair na nossa serra. 

No meu país há tanto sol Crianças brincam na rua Sonhando ás vezes com uma bola Tão redonda como a lua Enquanto vivem na ilusão Vão cantando esta canção

Chuva, chuva, chuvinha Vem do céu até à terra Chuva, chuva, chuvinha Vem cair na nossa serra  

Chuva, chuva, chuvinha Vem do céu até à terra Chuva, chuva, chuvinha Vem cair na nossa serra No meu país há tanto sol Que a terra seca com dureza E o camponês que não tem água Quer mudar a natureza Nas colheitas pelo Verão Ele canta esta canção

Chuva, chuva, chuvinha Vem do céu até à terra Chuva, chuva, chuvinha Vem cair na nossa serra

Chuva, chuva, chuvinha Vem do céu até à terra Chuva, chuva, chuvinha Vem cair na nossa serra No meu país se chover demais Toda a gente fica triste As crianças sem brincar E a colheita não resiste E a Deus numa oração Cantam a mesma canção

Pára, pára, chuvinha Fica no céu, deixa a terra Pára, pára, chuvinha Não caias na nossa serra

Pára, pára, chuvinha Fica no céu, fica lá Pára, pára, chuvinha

Fica no céu, fica lá Pára, pára, chuvinha Fica no céu, fica lá      

 

   Para quem tiver difuculdades  coa ortografia AGAL, à portuguesa, ahí vai no galego normativo. 😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁😁

 

Chuvia, chuvia, chuviña
Vén do ceo ata a terra
Chuvia, chuvia, chuviña
Vén caer na nosa serra

Chuvia, chuvia, chuviña
Vén do ceo ata a terra
Chuvia, chuvia, chuviniña
Vén caer na nosa serra.

No meu país hai tanto sol
Os nenos xogan na rúa
Soñando ás veces cunha bóla
Tan redonda coma a lúa
Mentres viven na ilusión
Van cantando esta canción.

Chuvia, chuvia, chuviña
Vén do ceo ata a terra
Chuvia, chuvia, chuviniña
Vén caer na nosa serra.

Chuvia, chuvia, chuviña
Vén do ceo ata a terra
Chuvia, chuvia, chuviniña
Vén caer na nosa serra.

No meu país hai tanto sol
Que a terra seca con dureza
E o labrego que non ten auga
Quere mudar a natureza
Nas colleitas polo verán
El canta esta canción.

Chuvia, chuvia, chuviña
Vén do ceo ata a terra
Chuvia, chuvia, chuviniña
Vén caer na nosa serra.

Chuvia, chuvia, chuviniña
Vén do ceo ata a terra
Chuvia, chuvia, chuviniña
Vén caer na nosa serra.

No meu país, se chove de máis
Toda a xente queda triste
Os nenos quedan sen xogar
E a colleita non resiste
E a Deus, nunha oración,
Cántanlle a mesma canción.

Para, para,  chuviña
Queda no ceo, deixa a terra
Para, para,  chuviña
Non caias na nosa serra.

Para, para,  chuviña
Queda no ceo, queda alá
Para, para, chuviniña.

Queda no ceo, queda alá
Para, para, chuviniña
Queda no ceo, queda alá.

 

Faladoiro (lugar no que se murmura)

 Misturar Toynbee com Broncano e uma reflexão sobre o controlo do algoritmo e a IA parece de loucos, aliás nos faladoiros de bar e rua, as cousas são  asim. 

 

“Civilizations die from suicide, not by murder.” «As civilizações morrem por suicídio, não por homicídio.»

  Arnold J. Toynbee.

 Prá pensar:

Nunha sociedade polarizada, os cidadáns non sempre discrepan unicamente sobre as solucións aos problemas: poden chegar a vivir en mundos informativos diferentes.

Un mesmo acontecemento preséntase a uns como unha ameaza, a outros como unha oportunidade e a outros como unha proba da maldade dos seus adversarios.

O algoritmo pode aprender que mensaxes producen medo, indignación, entusiasmo ou rexeitamento e utilizalas para captar atención e orientar comportamentos.

Cómpre, porén, non confundir dúas cousas: os algoritmos non crean necesariamente a polarización desde cero, pero poden contribuír a reforzala cando os sistemas de recomendación e os incentivos económicos favorecen determinados contidos.

Conclusão: Será que cada vez os cidadãos terão que ser mais críticos e formados para enfrentar-se o algoritmo?.  

 

BRONCATITIS:  

 POR FIN, BRONCANO, um desastre. Era hora de espir o mito sobrevalorado. Dende o príncipio  tenho-o  vetado, não por nada, só por ver que não tem nada. Que  se adique a fazer brincadeiras, das que não gosto nada, nem as dele nem as dous detrás dele.  A diario pon-se a falar de cousas das que não leu nada, nem sabe nada, fala mal que não se lhe entende. Ainda a esta altura andamos que se fodes uma vez, duas, que se te fas uma palha, que é isto, uma merdalhada infantiloide.                      Desta vez esta todo o mundo nas redes contra ele. 

                                     Ajá , Era visto. Evaristo.  

 Algumas pérolas. 

-La Revuelta es una producción de RTVE en colaboración con El Terrat (integrada en The Mediapro Studio) y Encofrados Encofrasa, sociedad participada por David Broncano, Jorge Ponce y Ricardo Castella. Las dos productoras privadas se reparten al 50 % la producción del programa. 

 

Alguns por no atacar o presentador falam de que não se pode entrevistar a abascal ou cousas assim. Isso sim que é erro, porque não. Outra cousa é saber facê-lo.  

 

 

The Capture.

     

The Capture  é uma serie de televisão de drama policial británico. 

   Sinopse da primeira tempada:  

   Despois de ser absolto dum crime de guerra no Afganistão, o soldado Shuam Emery é acussado de sequestro e assassinato da sua avogada Hannah Roberts, baseado-se em imagens da CCTV de Londres. Mentras  Emery  trabaia pra limpar o seu nome a Detective Inspectora Rachel Carey  começa a descobrir uma compleja conspiração contra Emery,  que pôe em dúvida a validação das imagens polas que se condeia a Emery. Um método chamado correção,  está a ser utilizado de forma secreta por uns grupos policiais e amparados polos poderes profundos da inteligência militar británica, e um certo papel da CIA.

    O método correção basea-se em criar. com IA,  imagens falsas dentro dum contexto de imagens verdadeiras. Numa situação em que a policia  ter certeza de que o terrorista ou o delinquente cometeu um crime porém não  tem  imagem dos feitos. Como o fim justifica os meios, a   prova falsa  cria-se  através do método de correção  para condear polo Tribunal o   hipotético delinquente. Se por escoitas telefónicas, por ponher por caso, a policia  cree que X vai levar droga a Y, então a través das imagens que tenhem dos dous suspeitos vão oferecer imagens nas quais se vai a ver a X  pagando cartos a Y o tempo que leva um pacote de droga. Esa transação não  é real, ou melhor dito nenhuma câmara  o gravou. Todo foi uma inventona, feita na segurançã de que X e Y são dous delincuentes. 

      A serie tem moito interés para a reflexão do futuro e a utilização dos medios tecnológicos tanto para o crime como para o controlo político e a propaganda política na segunda e terceira tempada.  Mistura o MI6, serviços secredos, Cia etc. na conjunção de conseguir o dominio e o poder desta nova era. 

NOTAS Ò RESPEITO:  

O interese político e social de The Capture reside en que despraza o debate desde a tecnoloxía cara ás instituciões e ò comportamento humano.

Não abonda com perguntar-mos se a inteligência artificial é boa ou mã. Hai que perguntar  quem a  utiliza, com que finalidade, com que informação, baixo que controis e com que consecuências pros direitos dos cidadãos.

E hai uma ideia que me parece especialmente importante: a democracia não  consiste únicamente en votar periódicamente. Precissa cidadãos  capazes de  formarem opiniões coa informação suficintemente fiavél, multimedia que poida contrastar os feitos e instituciões sometidas a controis efetivos.

  No entanto é precisso ter em conta no debate que  a serie joga com vantagem e situa-nos na ciencia-fição, pois:  

Emprega licenzas propias do thriller: presenta sistemas tecnolóxicos extraordinariamente avanzados, capacidades de predición moi ambiciosas e conspiracións que concentran moito poder en poucas mans. As críticas á segunda tempada sinalaron precisamente que algunhas das súas posibilidades tecnolóxicas se achegan máis á ciencia ficción que ás capacidades efectivas da época en que foi producida.  

     Embora tampouco sabemos, tal como avanza a tecnologia, se não chegarmos o nível que a série apressenta. Eis  fica a dúvida. Tal como avanza o mundo tecnológico quem pode dizer nada.  

  

Se alguém pode predizer e condicionar as nossas decisiões exploranto aquilo que mais desexamos, até que punto seguimos sendo livres?

     A  ideia de que cada grupo social receve uma versão distinta do candidato e a predição de que o político acavará cedendo à manipulação  o ver que esta lhe permete acadar o poder. 

 Uma explicação  a ressaltar o escutar no:  

   Tempada 2. Capítulo  5: 

O diálogo aparece despois dunha demostración de como a empresa Truro Analytics emprega os datos persoais e un algoritmo para transformar a campaña dun candidato á alcaldía de Tbilisi, na Xeorxia.

O algoritmo identifica as preocupacións, os medos e as preferencias dos distintos grupos sociais. A partir desa información, constrúe relatos políticos diferentes, mesmo contraditorios, que permiten ao mesmo candidato atraer eleitorados que sosteñen posicións incompatíbeis. O candidato acaba gañando as eleicións.

A continuación, o interlocutor do político Isaac Turner explícalle que a mesma técnica pode levalo ata o cargo de primeiro ministro británico. Turner protesta, mais o outro responde que o algoritmo xa prevé que terminará colaborando, porque o éxito lle dará poder e o poder permitiralle realizar os seus soños.

 

Numa sociedade polarizada, a inteligência  artificial criou uma campanha política na que a cada sector do eleitorado se llhe vende uma versão do candidato que pode votar.

"O algoritmo vê o mundo em toda a sua complexidade. Compreende-te a ti, a mim e cada segmento da nossa sociedade melhor do que nós mesmos nos compreendemos.

E predi que, en quanto o éxito esteja ao teu alcance, aceitarás colaborar na campanha.

Porque co éxito chega o poder. E co poder poderás fazer todo o bem co que sempre sonha-ches."

 

 non estamos simplemente diante dunha historia sobre a intelixencia artificial. Estamos diante dunha pregunta sobre o poder, a verdade e a liberdade dos cidadáns nunha sociedade na que a información pode ser manipulada de maneira case imperceptíbel. 

1. A democracia pode conservar as formas e perder parte da sua substância

A serie mostra que non é preciso suprimir as eleicións, prohibir os partidos ou abolir o Parlamento para alterar o funcionamento dunha democracia.

Pode manterse todo iso e, porén, cambiar profundamente o proceso polo que os cidadáns forman as súas opinións e deciden o seu voto.

O mecanismo é relativamente sinxelo:

• Recóllense datos sobre os cidadáns: gustos, preocupacións, hábitos, reaccións e relacións.

• Identifícanse as súas vulnerabilidades e as cuestións que máis os mobilizan.

• Elabóranse mensaxes adaptadas a cada persoa ou grupo.

• Mídese a reacción e modifícase a comunicación segundo os resultados.

A persuasión política existiu sempre. A novidade é a posibilidade de automatizala, individualizala e experimentar con ela a unha escala enorme.

A segunda temporada de The Capture leva esta hipótese ao terreo do suspense político, combinando a manipulación audiovisual coa análise algorítmica do comportamento.

2. A polarización convértese nun negocio político 

Nunha sociedade polarizada, os cidadáns non sempre discrepan unicamente sobre as solucións aos problemas: poden chegar a vivir en mundos informativos diferentes.

Un mesmo acontecemento preséntase a uns como unha ameaza, a outros como unha oportunidade e a outros como unha proba da maldade dos seus adversarios.

O algoritmo pode aprender que mensaxes producen medo, indignación, entusiasmo ou rexeitamento e utilizalas para captar atención e orientar comportamentos.

Cómpre, porén, non confundir dúas cousas: os algoritmos non crean necesariamente a polarización desde cero, pero poden contribuír a reforzala cando os sistemas de recomendación e os incentivos económicos favorecen determinados contidos.

3. A verdade deixa de ser un terreo compartido

Este é o asunto central da serie, xa presente na primeira temporada coa manipulación das imaxes empregadas como probas xudiciais.

Se unha gravación pode falsificarse de maneira convincente, a confianza na evidencia audiovisual debilítase. E iso ten consecuencias que van moito máis alá da política.

Pensa en tres ámbitos:

• A xustiza: como se pode condenar alguén se a proba visual pode ser manipulada?

• O xornalismo: como distinguir unha gravación auténtica dunha falsificación?

• A democracia: como pode un cidadán tomar unha decisión informada se non sabe se aquilo que ve aconteceu realmente?

O paradoxo é especialmente grave: cando as falsificacións se volven críbeis, non só se poden difundir mentiras; tamén se poden desacreditar probas auténticas alegando que son falsas.

Por iso, a resposta non consiste unicamente en mellorar a tecnoloxía que detecta falsificacións. Tamén require procedementos de verificación independentes, transparencia sobre a orixe das probas e institucións que respondan polos seus actos.

4. O poder político e o poder tecnolóxico

sistemas de análise e das ferramentas capaces de orientar a campaña, aparece un terceiro actor que pode exercer unha influencia extraordinaria sen someterse directamente ao control electoral.

A pregunta decisiva é: quen vixía os que vixían, quen controla os algoritmos e quen pode esixir responsabilidades cando se utilizan abusivamente?

5. A ambición humana: o algoritmo non precisa dominarte pola forza

As persoas non toman decisións unicamente a partir de principios abstractos. Tamén actúan movidas polo recoñecemento, a ambición, o medo ao fracaso, o desexo de facer algo importante ou a convicción de que os fins xustifican determinados medios.

Un sistema que saiba identificar esas motivacións pode influír nas decisións dunha persoa sen que esta perciba claramente a influencia.

E aquí aparece unha distinción fundamental: unha decisión pode ser voluntaria no sentido formal e, ao mesmo tempo, estar profundamente condicionada por unha manipulación que o individuo descoñece.

    PRA FINALIZAR: 

A pregunta que deixaría aberta é esta: se o algoritmo chega a coñecer os nosos medos, preferencias e ambicións mehor do que nós mesmos os comprendemos, a defensa da liberdade dependerá só de proteger os nosos datos ou tamén de recuperar a capacidade de reflexionar criticamente sobre aquilo que nos ofrecen como verdade?

Paréceme que ese é o debate máis fondo que a serie nos propón. E é um debate que não pertence exclusivamente ao futuro: xa forma parte do presente.

 Nota sobre a escrita. 

  ( no texto do post mistura-se galego escrito com grafia portuguesa, normativa AGAL, com galego escrito na normativa RAG. ) 

 

 

 

 

 

 

Lendas da minha aldeia. De como fomos uma tarde, em segredo, ver a velha mina do Wolfram. III

 

.....Já estamos de volta. Tras de nós fica calada e esmorecida a velha mina. Só o Gonzalito viu as armas e a dinamita, nenhum de nós teve ganhas de entrar na cova. Porém todos ouvimos o mesmo. Como vamos contar isto quando nos perguntem a cada um? Tal vez seria o melhor não contar nada a ninguém, nem pais, nem familia, nem a Guardia-civil, a nimguém. Recordo as palavras do Nestor: É um suicidio roubar ou contar que se viu  um contrabando. Assim era pois momento de falar entre nós:

—Parai um bocado. Temos que falar.  Sentai. Quando cheguemos todos nos perguntaram onde estivemos e que vimos. Nem palavrinha tem que sair das nossas bocas. Temos que gardar no nosso segredo: dizer que vinhemos a investigar; nada do que lhe passou o Gonzalito; nem sequer deixar cair nada do contrabando que o Gonzalito viu no interior da cova.

—Se descobrem o porqué vinhemos aquí, estamos lixados.

— Foi uma arroutada,  por viver-mos  a  aventura de conhecer a mina. Numca imaginamos que nos perderíamos no caminho e que nos metería-mos  na noite. Foi uma mala decisão nossa.

O Tonho chocou-me a mão e fixo-me um gesto de apoio: 

—Dacordo, Manel. Mais que nunca o segredo é importante. Desta volta não é nenhuma brincadeira. Estamos unidos por iste segredo e só que um de nós se vaia da lingua, escachamos todos.

O Rude fixo-nos abraçar  entre nós e dixo:

—Deiqui não vai sair uma palavrinha, somos um feixe que ninguém vai desfazer. Eu juro—E o mesmo tempo fixo uma cruz cos dous dedos índices, beixou duaz vezes a cruz e cuspiu no chau, todo como ritual de juramento, e o tempo que a  sua mirada invitgava-nos a fazer a mesma trapalhada.  Ninguém o imitamos, pois parecia-nos já  uma antiga costume dos nossos  jogos infantis.

Todos olhamos o Gonzalito, para escutar as suas habituais serenas palabras. Desta vez tampouco foi diferente:

—Creio que devemos manter o segredo e olvidar o que passou. Não podemos contar nada. Se alguém me perguntar eu sempre negarei o que vim. Direi que vos quixem enganar pra sentir-me importante diante de vós. É e tem que ser sempre um segredo. Sabemos que estamos acercando-nos a algo importante. Quer se queira quer não, todo que andamos a descubrir vai-nos levando a que arredor da morte do chofer há cousas misteriosas.

O lusco-fusco ia crescendo. O sôlpor já nos escondera o sol detrás daquel penedal montanhoso. Seguimos andando polo camino de volta. Num momento dudamos entre duas rodeiras que nos aparecerom. O tempo já ia em contra nossa, seguro que já andavam a perguntar por nós. Esperariam a noite pecha para preocupar-se;

Seguimos caminhando e passamos uma pontinha que cruzava um regueiro bulhento.

—Ei.Parai. Por eiqui não vinhemos eu não recordó esta pontinha.

—Tes razão, Tonho,  iste não é o nosso caminho. Cagâmo-la, cona— Falou o Rude.

—Vos saberedes, dixo o Gonzalito.  Eu nem me acordó, não faço ideia.Não me fixei no caminho.  

O caso é que era verdade. Eu acreditava também que aquele caminho não era o nosso. Estavamos  num terreio plano entre pradairos e de tarde vinhemos sempre costa arriba e rodeados de gesteiras, toxos, carbalhos e castinheiros. Iste paisagem era outro. Falei:

—Pois toca-nos pensar, companheiros. Foda-se, parece que levamos um dia torto, cona. Me cajo-na-mar. Haver,  quando  é assim, dizem , há que  seguir os postes e os  fios da luz, porque vam direitos duma aldeia a outra.

 Todos, olhada o alto na procura dos tais fios, que malamente se distinguiam nesta posta de sol. 

—Ei a esquerda acima, olhai um poste e os fios da luz, dixo o Gonzalito.

En efeito, a nossa esquerda,  na cima dum toutiço pedregoso  e queimado polo sol a uns douscentos metros esperavamo-nos um poste de madeira que nos parecía salvador.

Dixo o Rude:

 —Se temos sorte e não topamos moito monte alto,  logo havemos de ver luzes. Agora parece que vamos alonxados do caminho para Baltar, pero iste poste seguro que nos leva a  Santantuinho e ali já podemos pedir ajuda. Acabou-se o medo......

Desde que no escribo

 Desde que no escribo piso frases por el suelo secas como veranos sin lluvia que amenazan incendios cuando aprieta la calor. Los versos no escritos revolotean por los sueños en busca de poemas convertidos en mariposas amarillas en los días iguales de Macondo e Ixtepec.

Desde que no escribo, los almanaques han olvidado poner los años para que estas semanas iletradas desvaríen sin lindes aburridas e indiferentes hasta que  en un traslado cualquiera acaben en el contenedor de los tiempos inútiles. Desde que no escribo me he extraviado por caminos polvorientos sin hitos ni cruceiros, he buscado dioses que me acompañaran en mis herejías y mujeres de una noche que me sustituyeran al amor.

Desde que no escribo han pasado varias primaveras frías como febreros, inviernos sin nieblas y otoños que suenan todavía más tristes cuando se les llama tardors. Los olivos nuevos del parque del desasosiego han ido creciendo indiferentes al punto de no saber si son los mismos u otros más grandes que han trasplantado en mi ausencia para simular su crecer.

Se me acumulan los cuadernos con esquemas inútiles de cinco y siete puntos para memorizar ensayos sin editor en ese intento de hacer el boca a boca a los peces muertos sacados del mar. 

Desde que no escribo llueve en París, interminable jueves tras jueves mientras mueren los poetas.

 

 Autor desconocido para mi. me encontré con esto....

 

Já averigue a autoría:  O BLOG EL CHICO DE LA CONSUELO.  

     

 

Larouco, deuses e mitologia galaica, lá na raia de Baltar.

 

 FONTE: 

 

 

https://www.manuelgago.org/blog/2012/01/25/mirarlle-a-cara-a-un-antigo-deus/ 

AZAÑA

 En  estos días estoy leyendo los cuadernos robados de D. MANUEL AZAÑA, presidente de Gobierno, ministro de guerra y presidente de la Segunda República. Los cuadernos en cuestión fueron robados por un funcionario de la embajada española en Suiza, de apellidos  San Martín, tal vez  antecedente familiar de aquel comandante San Martín que estuvo involucrado en el 23-f, no lo sé pero podía ser y diríamos lo las vueltas que da la vida,  y que tenía relación con los servicios secretos del CESID. Azaña viendo que los tiempos iban mal, que aquellos cuadernos de memorias que él había escrito, tenían valor histórico que  si caían en manos del enemigo podía ser utilizados y manipulados, los puso en  manos de su amigo íntimo, creo que Cipriano, para que los pusiese a  seguro. Este los llevó a Suiza ante el embajador que era persona de su confianza, y allí fue donde el tal San Martín se hizo con el botín de creo dos o cuatro cuadernos de las memorias, o diarios de Azaña. No faltaron todos pero faltaron estos, robados, y que pasaron a manos del mismismo Franco, siendo  la  hija de Franco, ya en democracia  la que  los entregó al Patrimonio Nacional de ahí su publicación.

No son diarios, aunque Azaña utiliza el método de escribir cada día. Y no lo son porque lo que hace es un relato político, de cada día, nombres, opiniones, hechos, algo de su caractrer o de su estado de ánimo, pero lo que pretende es escribir un manifiesto, o justificación diaria de todos los hechos que están ocurriendo, sabiendo que están siendo muy importantes, y que la mejor manera de explicarse ante la sociedad es tal vez este método de dejar viva la memoria, su personal visión de la memora, como autor estrella y fundamental de unas fechas históricas de España. Sin duda detrás del político hay una gran vocación de escritor, pues el hecho  de escribir diariamente sobre asuntos diarios, de trabajo debe ser muy pesado, pero se  ve que él lo hace diariamente y a veces de una forma muy extensa, dando nombres, ciñéndose a los hechos, en fin es una fotografía diaria. Pero no es un simple narrador, narra y opina, y sobre todo da su parecer sobre las personas físicas, tan importantes que trató. A veces es duro, parece que escribe para sí mismo, aunque sin duda escribe para  el futuro, sin duda él pensaría que mucha gente después de tantos años iba a leer, esas opiniones que él da, y se esmera en las mismas, y así es, sin duda su esfuerzo tiene un valor eterno, eso ahí está y el se sentirá a gusto consigo trasmitiendo su idea de lo que hacía.

Son memorias políticas diarias. En estos diarios del año 1932, están hechos tan importantes como la Sanjurjada, como se abortó, que hizo   Azaña ese día, como era Sanjurjo, quién le pedía clemencia, que hacía Prieto, que hacía Casares Quiroga, como funcionaba y los problemas de la Prensa. En fin magnífico todo, con muchos nombres, con citas importantísimas que podíamos extendernos en narrar. , Pero dándonos una visión del momento, claro esta muy personal y justificativa del presidente, pero he de decir que me parece bastante ecuánime. Me gusta el estilo de narrar, no hay floritura, es escritura llana, sencilla, clara, todo muy fácil, pero que difícil.

Azaña fue figura clave dentro de la República, y  pocos personajes  tan denostados como el a través de la propaganda franquista , posterior a la guerra. Del se ha dicho casi todo, sin duda, se veía y así se difundió como la personificación del mal en España. El anticlerical, el antimilitar, el  antiespañol, el que quiso romper con la patria, el que  solo buscaba anarquía y odio. Uno de las formas más claras de ir contra su figura fue el robo de estos cuadernos en la embajada de suiza y que difundidos de forma parcial, se mezclan opiniones y se hacen juicios de valor de ellos, especialmente en las opiniones de Azaña sobre otros personajes famosos, que tiene muchas, pero se saca el odio de Azaña, las frustaciones de Azaña, a través de comentarios fuera de contexto. Fue utilizado sin duda muy  bien por el Gobierno Nacional  ya durante la contienda y difundidos por los servicios de inteligencia.

Azaña no era socialista, pero se ganó a los socialistas, era un reformados, un liberal en el sentido de los años treinta, en el sentido de que estamos hablando de una vetusta España. Iglesia muy potente, poder militar, latifundismo, clases pudientes y un emergente proletariado y pobreza en las clases trabajadoras. Era un intelectual con una idea clara, de que la República era el camino  del cambio, lógicamente la monarquía iba unida  a una serie de vicios  de antiguo Régimen.

Ramón Otero Pedrayo participa nesta mesa redonda das Xornadas Patrióticas Galegas

 https://consellodacultura.gal/detalle-material.php?id=110473

 

Mar Sánchez Sierra, la mujer del Opus Dei que maneja el PP en la sombra

 

 

https://infovaticana.com/2026/02/05/mar-sanchez-sierra-la-consagrada-del-opus-dei-que-maneja-el-pp-en-la-sombra/ 

Desde hace años, María del Mar Sánchez Sierra es una de las figuras más influyentes —y menos visibles— del Partido Popular. Miembro del Opus Dei con compromiso de celibato, su poder no procede del foco mediático ni del protagonismo parlamentario, sino de algo mucho más eficaz: la continuidad, la confianza personal y el control interno. Sánchez Sierra acompaña a Alberto Núñez Feijóo desde hace décadas, primero en Galicia y después en su desembarco en la política nacional. Hoy, es una de las personas clave en la estructura real del partido.

Ese poder no es abstracto. Sánchez Sierra es la encargada de la relación con los medios de comunicación, un ámbito decisivo para cualquier liderazgo político contemporáneo. Desde esa posición, gestiona accesos, marca límites y decide quién habla y cuándo. En el PP es conocida —y muy temida— precisamente por eso: por su capacidad para cerrar filas en torno a Feijóo y por la dureza con la que neutraliza a cualquiera que pretenda hacerle sombra. No es una portavoz visible; es quien controla el circuito. Y en política, quien controla el circuito, manda.

Diversas fuentes coinciden en señalar que Mar Sánchez Sierra es miembro célibe del Opus Dei, una pertenencia que, sin ser pública ni institucional, resulta relevante para entender determinadas dinámicas de poder. El Opus Dei no actúa como partido político, y sus miembros gozan de libertad , algo que hace posible que estén presentes en distintos centros de decisión, tanto en la administración como en las grandes organizaciones. No a base de consignas, sino de personas fiables, disciplinadas y formadas para el largo plazo.

En este contexto, la figura de Sánchez Sierra adquiere una dimensión que va más allá de lo orgánico. No se trata solo de una dirigente veterana, sino de una mujer con enorme ascendencia sobre el liderazgo del PP, precisamente por su relación prolongada y estable con Feijóo. La experiencia demuestra que, en política, quien permanece cuando otros pasan, manda. Y quien permanece, además, controlando la comunicación y los equilibrios internos, manda doblemente.

La presencia de miembros del Opus Dei en espacios ideológicos muy diversos no es una novedad. Baste recordar el caso de Rafa Larreina, numerario del Opus Dei que llegó a ejercer un papel relevante en Sortu, una formación situada en las antípodas ideológicas del Partido Popular. El denominador común no es el programa político, sino la disciplina interna, la formación intelectual y la capacidad de gestión que la Obra ha sabido cultivar.

Este dato resulta especialmente llamativo si se observa el recorrido político de Feijóo en Galicia. Bajo su presidencia, la comunidad fue pionera en la aprobación de legislación LGTB, adelantándose a otras autonomías y consolidando un marco normativo ampliamente celebrado por el progresismo. Este hecho desmonta lecturas simplistas que asocian automáticamente Opus Dei con una agenda política confesional o reaccionaria. La realidad es más compleja: libertad personal en lo político, coherencia interna en lo organizativo y eficacia en la gestión. Los miembros del Opus Dei trabajan de manera habitual en entornos hostiles a la identidad cristiana, pues la libertad profesional es seña de identidad de la todavía prelatura.

La declaración de bienes presentada por Sánchez Sierra al tomar posesión como diputada refuerza esa imagen de perfil consolidado y estructural. El documento refleja un patrimonio inmobiliario muy amplio, con pisos, locales comerciales, oficinas, naves industriales, fincas urbanas y rústicas repartidas entre Galicia, Madrid y Castilla y León, así como participaciones societarias y activos financieros de elevado valor. No constan deudas ni cargas, lo que apunta a una posición económica sólidamente asentada desde hace años.

No hay en ello ilegalidad alguna. Pero sí un dato relevante: Mar Sánchez Sierra no es una figura emergente ni coyuntural, sino alguien que pertenece desde hace tiempo a las élites administrativas, económicas y políticas del país. Y desde esa posición, ejerce una influencia discreta pero determinante, reforzada por el miedo interno que despierta su capacidad para proteger al líder y ajustar cuentas políticas sin exponerse.

En un Partido Popular en proceso de redefinición ideológica, y liderazgo cuestionado, la consolidación de perfiles como el de Mar Sánchez alimentan a los que achacan al Opus Dei la búsqueda de una presencia efectiva en los centros de decisión, no mediante siglas ni declaraciones, sino a través de personas concretas, leales, formadas y con poder real.

Y hay gente en Génova que no está contenta con ello.

Fonte: