xoves, 5 de febreiro de 2026

Notas soltas.

  

A aristocracia é de uma estupidez e incultura total. Mas tem bons perfumes, as suas mulheres são muito bonitas e sabem rir no tom adequado. E isso é muito importante.

 António Lobo Antunes

 

 

Nenhuma descrição de foto disponível.Imagen

Imagen

Imagen  

DEFENSA MILITAR COMÚN EUROPEA

    

  • Hay un artículo/entrevista de Jean-Claude Juncker en El País titulado “El objetivo de Trump es dividirnos y va a volver a fracasar”. El País

  • Fue publicado el 23 de marzo de 2025. El País

  • En ese texto Juncker dice que la era de Trump, Putin y Xi obliga a Europa a defenderse, alude al “despertar geopolítico” que la invasión de Ucrania ha impuesto, y habla de la necesidad de una mayor seguridad común europea.

  •  

     

    Una vez más, mirando en el baúl nos encontramos con cosas curiosas que deje escritas y que decidieron ellas o yo, quedar en el reposo del borrador. Lo expongo tal como lo encontré porque pes

    En el "País"   publica  un  muy interesante artículo  de opinión del ex Presidente de la Comisión Europea sobre una   DEFENSA MILITAR COMÚN EUROPEA. El articulo , que supongo habrá sido publicado en otros diarios europeos, no tiene desperdicio y  se presume  como  el anuncio de algo más serio, o al menos el inicio de una reflexión conjunta en la construcción o encrucijada  europea.      

    Jean Paul  Juncker fué presidente de la Comisión de 2014 a 2019. Trump estuvo del 2017 al 2021 de Presidente de EE.UU. en su primer mandato. El segundo ha comenzado en 2025 y no sabemos si será sólo legalmente de cuatro años o si forzando la ley americana  consiga presentarse a la reelección.  

    La claridad y expresión directa que utiliza  el político que ahora mismo representa  la voz de la Unión Europea como presidente de la Comisión. Dejamos  aparte  al Presidente del Consejo y  al comisario de Asuntos exteriores. Decimos aparte porque  especialmente la voz de asuntos exteriores es meramente decorativa y el Presidente del Consejo rotativo lo mismo,  pese a que sea el Consejo europeo que preside la máxima autoridad de la Unión. El Presidente de la Comisión es de facto, para entendernos, el primer ministro y gestor de la política comunitaria y el manejo del presupuesto de la Unión.

    Puestos en esta  situación el autor del artículo toca un tema que tal y como está la situacion política de la Unión Europea  nadie se atrevería a tocar. Es valiente y decidido y como muestra de hombre político de verdad el Presidente de la Comisión al poner encima de la mesa un tema difícil y controvertido para resolver conjuntamente por parte de los veintisiete países.

    Será , y mejor dicho lo es, esta reacción necesaria fruto de la situación  política  mundial, concretamente la presencia del Presidente de los Estados Unidos y el Brexit, todo ello unido a la emergencia de Rusia como  nuevo agente de posibles agitadoras en Europa y la situación tremenda  e inestable de la guerra de Siria y de toda  la zona islámica  de oriente medio.

    Trump ha dicho que  Europa no paga la Defensa que recibe, pone en causa la situación de la OTAN, hasta ahora paraguas de seguridad europeo y gran inconveniente que tuvo Europa para llegar a una política de Defensa común y progresar en la creación de un Ejército Europeo. De los veintisiete países  de la U.E. veintidós pertenecen a la OTAN.  Estados Unidos ha sido siempre el gran director de la OTAN que dirige, y el gran opositor a progresos militares conjuntos europeos, lo que  siempre veía como una  oposición clara a los gastos de defensa y forma de funcionar de la OTAN. Mención aparte merece recordar que Estados Unidos con la boca pequeña apoya el proyecto de Unión Europea aunque por otro lado pone todas los palos que puede en el funcionamiento de la Unión como  potencia  mundial y lo ha hecho en todos los ámbitos y especialmente  en el de Defensa. Para ello ha trabajado siempre el Reino Unido que en temas de  Seguridad y Defensa siempre  encomendó  su alma al amigo americano y nunca acredito en una defensa común . En estos momentos, una de las “virtudes” de Trump en su afán de inventar, revisar y lanzar nuevas propuestas al mundo, aparte del excesivo egolatrismo que practica, es el decir las cosas claras. En su viaje a Europa dejó claro en Alemania y  en Bruxelas que esto se va a acabar, que somos unos aprovechados y que ellos nos están sacando las castañas del fuego. Rompió un pacto desde la Segunda Guerra Mundial y que propició la creación y el mantenimiento de la OTAN  que ayudó entre otras cosas a la disuasión en medio  mundo.  Por otro lado y en esta misma línea Trump está dando aliento como interlocutor a Rusia  en la que ve su nuevo socio para repartirse el mundo geopolítico y especialmente en la influencia económica con un ojo mirando a China y también a Europa. Volveremos al siglo XIX en Europa con la gran influencia de la Rusia Zarista obviando el paréntesis comunista y  podemos encontrarnos de nuevo con inestabilidad en el continente europeo de historia tan sangrienta como ninguno en el pasado.

    Ante esta actitud han reaccionado las autoridades europeas y especialmente Alemania que inspira una nueva  lideranza europea que abarque la  Seguridad conjunta. En esta línea de Alemania, y con su aprobación, habla Juncker. Habrá quién recele de Alemania como tantas veces se ha hecho por sus antecedentes, pero más bien en este momento parece propaganda para lograr que haya una Seguridad conjunta que alguien tiene que liderar y es lógico que lo haga el primer país de la Unión.

     No queda desligado de los argumentos citados el BREXIT. Inglaterra aunque no creía en la Seguridad Europea conjunta era un miembro de la misma y a la hora de mover los presupuestos o crear órganos de Seguridad conjunta, Inglaterra no mostraba su entusiasmo y era un ariete contra el progreso en esta política comunitaria. El sentimiento de abandono por parte de Inglaterra que parece debilitar a la Unión y  el desprecio por parte de los Estados Unidos, han expoleado a las autoridades europeas ante el futuro de  peligro que se puede aproximar en su Seguridad.

    Europa, políticamente ha sido un proyecto común que ha progresado  y  ha  demostrado  hasta el momento ser un instrumento político singular y válido para conseguir en el mundo un territorio de progreso económico y de avance en la praxis de los derechos humanos y en donde las condiciones de vida sean lo mejor posible. Europa es la cuarta economía mundial, es la región del mundo donde se dieron y dan  las mayores ratios de desarrollo percapita y de valores  en aplicación de derechos fundamentales del mundo. No obstante Europa tiene un problema en su evolución de los Estados al Ente Europeo y en las cesiones de soberanía llegó a cederse en el plano económico hasta la moneda y múltiples derechos económicos y sociales de los Estados, no obstante nada se avanzó en el plano de la SEGURIDAD  CONJUNTA. Sin duda el recelo, los antecedendentes de la Segunda Guerra Mundial, la presencia de Inglaterra a la que se oponía  De  Gaulle etc, han sido inconvenientes para tener la voluntad clara de conseguir este objetivo. Sería el objetivo de la voluntad política de utilizar recursos conjuntos de Defensa y que todos se sintiesen protegidos de la misma forma, tener una sola voz para hablar ante  el mundo en temas de Seguridad  y Defensa, ir poco a poco cediendo soberanía a la Unión  en su conjunto. Europa ahora mismo no tiene voz en ningún conflicto internacional ni puede actuar defendiendo sus intereses económicos porque no es interlocutor potente, porque esa labor la hace cada Estado por su cuenta en función de sus intereses y que pueden llegar a ser contradictorios.

     Evidentemente este deseo no es nuevo, es viejo, pero no por eso  ha dejado de ser importante, aunque  hay que reconocer que es un momento politico y económico muy difícil, pero a la vez nunca fue tan necesario e imprescindible la articulación de los viejos proyectos europeos reflejados en el proyecto fallido de Constitución Europea, que consagraba el avance político de la Unión en la idea de los tres pilares, el económico, el social y el de Seguridad conjunta. Es el tercer pilar la PESC el que estaba más bajo en su desarrollo y que actualmente aún lo está más y que ha quedado en el cajón de los recuerdos. Atrás queda el proyecto de Ejército Europeo  y la figura del primer ministro o embajador europeo que tuvo su apogeo en la época de JAVIER SOLANA y que  se quedó enquistado. Era la Europa de la actuación en KOSOVO y BOSNIA que asomaba la cabeza para conseguir ser uno de los líderes mundiales  en los temas  de geopolítica. Estados Unidos se encargó de solucionar el tema de Bosnia y en kosovo todo se hizo con su aquiscencia via OTAN.

     La llamada de JUNCKER es de alarma y angustia. Nos quedamos solos en un mundo desestabilizado y con la presencia de Rusia como potencia emergente que actuará en nuestro continente. Lo de Ucrania fue un adelanto.  Miramos a nuestro alrededor y estamos solos, de estallar un conflicto mundial que nos afecte cada uno tendrá que actuar por su cuenta y quién sabe, si unos contra otros. Eso sería la muerte total y definitiva del proyecto  europeo,  que algunos  amenazan o dan por muerto.

        Está claro, si queremos vivir en un ambiente conjunto económico que nos favorece, movernos libremente por todo el continente, tener el paraguas económico de una economía fuerte en el mundo, de tener todas las ventajas, que son muchas, de tener instituciones políticas conjuntas, no podemos dejar en manos de cada uno  y a su manera los gastos de defensa y la defensa conjunta. La Seguridad y Defensa conjunta no son unas maniobras o tener unos ejércitos aislados y muy vistosos, es algo más. Es mentalizar a los europeos de que la defensa de unos es la de todos, que la Defensa va unida a la parte económica y social. Si quieres mantener este habitat  y pertenecer a Europa la Defensa forma parte evidente del paquete.

         Alguién nos han hecho descubrir a los europeos  lo  que ya sabiamos

    LA DEFENSA COMUN DE EUROPA. GRACIAS TRUMP 2017. Reciclaje blogueiro

       Trump gobernó desde el 2017-2021

    LA DEFENSA COMUN DE EUROPA. GRACIAS TRUMP





    LA DEFENSA DE LOS EUROPEOS , EL PAÍS, JEAN  CLAUDE JUNCKER.


          "El País"   publica  una  muy interesante artículo  de opinión del Presidente de la Comisión Europea sobre una   DEFENSA MILITAR COMÚN EUROPEA. El articulo , que supongo habrá sido publicado en otros diarios europeos, no tiene desperdicio y  se presume  como  el anuncio de algo más serio, o Al menos el inicio de una reflexión conjunta en la construción o encrucijada  europea.
           Entre  comillas  algunos apuntes de la misma:

     "  HEMOS DEPENDIDO EN DEMASÍA  DEL PODER MILITAR DE OTROS. TENEMOS QUE APROVECHAR LA OCASIÓN PARA HACERNOS CARGO DE NUESTRA SEGURIDAD. "

        " No podemos dar por sentado que Europa sea libre y pacífica"

        " Ha llegado el momento en que hagamos algo".

         "la Ineficiencia y fragmentación nos salen muy caras". " Se crea un Fondo europeo de Defensa".

        "No sólo  con dinero puede comprarse una auténtica  Unión Europea de Seguridad y Defensa.    Necesitamos voluntad y ambición políticas".


           " ¿Qué camino vamos a seguir a partir de ahora"
           " Nuestra cooperación con la OTAN   no puede seguir sirviendo de cómoda coartada para argumentar en contra de unos esfuerzos europeos autónomos".


    La claridad y expresión directa que utiliza  el político que ahora mismo representa  la voz de la Unión Europea, aparte Presidente del Consejo y comisario de Asuntos exteriores, sin duda gusta por lo que dice  y también como lo dice. Hay que poner en valor que ponga  encima de la mesa una preocupación actual e incómoda y que tiene una solución difícil y seguramente impopular. Pero esa es la diferencia entre   un buen gestor público y  cualquier arribista que ostenta la representación de todos. Decimos que Junker es la voz de Europa aparte el Presidente del  Consejo y el Alto representante de Asuntos Exteriores,  porque  especialmente la voz de asuntos exteriores es meramente decorativa y el Presidente del Consejo rotativo lo mismo,  pese a que sea el Consejo europeo, que preside, la máxima autoridad de la Unión. El Presidente de la Comisión es de facto, para entendernos, el primer ministro y gestor de la política comunitaria y el manejo del presupuesto de la Unión.Y aunque ante el exterior la Unión habla pocas veces por boca de alguien, cuando habla el Presidente de la Comisión la sensación de poder y auctoritas es visible.
    Puestos en esta  situación el autor del artículo toca un tema que tal y como está la situación política de la Unión Europea  nadie se atrevería a tocar. Es valiente y decidido y con muestra de hombre político de verdad el Presidente de la Comisión al poner encima de la mesa un tema difícil y controvertido para resolver conjuntamente por parte de los veintisiete países.
    Será, o mejor  dicho, es esta  la  reacción necesaria  ocasionada o causda  por  la situación  política  mundial por un lado después de la irrupción de la presencia del Presidente de los Estados Unidos  en el mundo. Lo es también ante lo que significa el Brexit. Sin olvidarnos  de  la emergencia de Rusia como  nuevo agente con potencia e intereses  en Europa. Y es una reacción precisa unido a lo dicho la situación tremenda  e inestable de la guerra de Siria y de toda  la zona islámica  de oriente medio. El paradigma geopolítico ha cambiado. Estamos solos. El mundo esta inestable, nos puede salpicar, nos hemos quedado al descubierto, la OTAN  está en crisis y, ojo, Turquia es un agente importante, autónomo y con mucho poder, del que ya nos tenemos que olvidar como futuro socio, contranatura, europeo y al que hacíamos la pelota de la integración económica más que nada pensando en la política de Seguridad conjunta. Nuestro amigo de Zumosol que nos representa y nos defiende en Oriente Medio.
    Trump ha dicho que  Europa no paga la Defensa que recibe. Directamente y en vena nos suelta y  pone en causa la situación de la OTAN, hasta ahora paraguas de seguridad europeo. Por otro lado la OTAN fue la gran coartada  y el  y gran inconveniente que tuvo Europa para  crear y llegar a una política de Defensa común y progresar en la creación de un Ejército Europeo. De los veintisiete países  de la U.E. veintidós pertenecen a la OTAN.  Estados Unidos ha sido siempre el gran director de la OTAN que dirige, y el gran opositor a progresos militares conjuntos europeos, lo que  siempre veía como una  oposición clara a los gastos de defensa y forma de funcionar de la OTAN. Mención aparte merece recordar que Estados Unidos con la boca pequeña apoya el proyecto de Unión Europea aunque por otro lado pone todas los palos que puede en el funcionamiento de la Unión como  potencia  mundial y lo ha hecho en todos los ámbitos y especialmente  en el de Defensa. Para ello ha trabajado siempre el Reino Unido que en temas de  Seguridad y Defensa siempre  encomendó  su alma al amigo americano y nunca acreditó en una defensa común . En estos momentos, una de las “virtudes” de Trump en su afán de inventar, revisar y lanzar nuevas propuestas al mundo, aparte del excesivo egolatrismo que practica, es el decir las cosas claras. En su viaje a Europa dejó claro en Alemania y  en Bruxelas que esto se va a acabar, que somos unos aprovechados y que ellos nos están sacando las castañas del fuego. Rompió un pacto desde la Segunda Guerra Mundial y que propició la creación y el mantenimiento de la OTAN  que ayudó entre otras cosas a la disuasión en medio  mundo.  Por otro lado y en esta misma línea Trump está dando aliento como interlocutor a Rusia  en la que ve su nuevo socio para repartirse el mundo geopolítico y especialmente en la influencia económica con un ojo mirando a China y también a Europa. Volveremos al siglo XIX en Europa con la gran influencia de la Rusia Zarista obviando el paréntesis comunista y  podemos encontrarnos de nuevo con inestabilidad en el continente europeo de historia tan sangrienta como ninguno en el pasado.
    Ante esta actitud han reaccionado las autoridades europeas y especialmente Alemania que inspira una nueva  lideranza europea que abarque la  Seguridad conjunta. En esta línea de Alemania, y con su aprobación, habla Juncker. Habrá quién recele de Alemania como tantas veces se ha hecho por sus antecedentes, pero más bien en este momento parece propaganda para lograr que haya una Seguridad conjunta que alguien tiene que liderar y es lógico que lo haga el primer país de la Unión.
     No queda desligado de los argumentos citados el BREXIT. Inglaterra aunque no creía en la Seguridad Europea conjunta era un miembro de la misma y a la hora de mover los presupuestos o crear órganos de Seguridad conjunta, Inglaterra no mostraba su entusiasmo y era un ariete contra el progreso en esta política comunitaria. El sentimiento de abandono por parte de Inglaterra que parece debilitar a la Unión y  el desprecio por parte de los Estados Unidos, han espoleado a las autoridades europeas ante el futuro de  peligro que se puede aproximar en su Seguridad.
    Europa, políticamente ha sido un proyecto común que ha progresado  y  ha  demostrado  hasta el momento ser un instrumento político singular y válido para conseguir en el mundo un territorio de progreso económico y de avance en la praxis de los derechos humanos y en donde las condiciones de vida sean las mejores posibles. Europa junta  es la cuarta economía mundial, es la región del mundo donde se dieron y dan  las mayores ratios de desarrollo percapita y de valores  en aplicación de derechos fundamentales del mundo. No obstante Europa tiene un problema en su evolución de los Estados al Ente Europeo y en las cesiones de soberanía llegó a cederse en el plano económico hasta la moneda y múltiples derechos económicos y sociales de los Estados, no obstante nada se avanzó en el plano de la SEGURIDAD  CONJUNTA. Sin duda el recelo, los antecedentes de la Segunda Guerra Mundial, la presencia de Inglaterra a la que se oponía  De  Gaulle etc, han sido inconvenientes para tener la voluntad clara de conseguir este objetivo. Sería el objetivo de la voluntad política de utilizar recursos conjuntos de Defensa y que todos se sintiesen protegidos de la misma forma, tener una sola voz para hablar ante  el mundo en temas de Seguridad  y Defensa, ir poco a poco cediendo soberanía a la Unión  en su conjunto. Europa ahora mismo no tiene voz en ningún conflicto internacional ni puede actuar defendiendo sus intereses económicos porque no es interlocutor potente, porque esa labor la hace cada Estado por su cuenta en función de sus intereses y que pueden llegar a ser opuestos .
         Si los presupuestos de Defensa europeos se centralizaran, sin aumentar el gasto de cada Estado en Defensa, Europa tendría el segundo o tercer Ejército del mundo y tal vez el primero en tecnología y armamento. La optimización de los recursos  sería indubitada.
     Evidentemente este deseo de unión Militar y de Defensa  no es nuevo, es viejo, pero no por eso  ha dejado de ser importante, aunque  haya que reconocer que estamos en  un momento político y económico muy difícil, pero a la vez nunca fue tan necesario e imprescindible la articulación de los viejos proyectos europeos reflejados en el proyecto fallido de Constitución Europea. En ella se  consagraba el avance político de la Unión en la idea de los tres pilares, el económico, el social y el de Seguridad conjunta. Es el tercer pilar la PESC el que estaba más bajo en su desarrollo y que actualmente aún lo está más y que ha quedado en el cajón de los recuerdos. Atrás queda el proyecto de Ejército Europeo  y la figura del primer ministro o embajador europeo que tuvo su apogeo en la época de JAVIER SOLANA y que  se quedó enquistado. Era la Europa de la actuación en KOSOVO y BOSNIA que asomaba la cabeza para conseguir ser uno de los líderes mundiales  en los temas  de geopolítica. Estados Unidos se encargó de solucionar el tema de Bosnia y en kosovo todo se hizo con su aquiscencia vía OTAN, una vez más se visibilizó o se quiso visibilizar ante el mundo que Europa como  ente no resolvía ni valia para resolver complejos asuntos militares y Seguridad y Defensa en el mundo. Sin duda Estados Unidos  
     La llamada de JUNCKER es de alarma y angustia. Nos quedamos solos en un mundo desestabilizado y con la presencia de Rusia como potencia emergente que actuará en nuestro continente. Lo de Ucrania fue un adelanto.  Miramos a nuestro alrededor y estamos solos, de estallar un conflicto mundial que nos afecte cada uno tendrá que actuar por su cuenta y quién sabe, si unos contra otros. Eso sería la muerte total y definitiva del proyecto  europeo,  que algunos  amenazan o dan por muerto.
        Está claro, si queremos vivir en un ambiente conjunto económico que nos favorece, movernos libremente por todo el continente, tener el paraguas económico de una economía fuerte en el mundo, de tener todas las ventajas, que son muchas, de tener instituciones políticas conjuntas, no podemos dejar en manos de cada uno  y a su manera los gastos de defensa y la defensa conjunta. La Seguridad y Defensa conjunta no son unas maniobras o tener unos ejércitos aislados y muy vistosos, es algo más. Es mentalizar a los europeos de que la defensa de unos es la de todos, que la Defensa va unida a la parte económica y social. Si quieres mantener este habitat  y pertenecer a Europa la Defensa forma parte evidente del paquete.
         Alguien nos han hecho descubrir a los europeos  lo  que ya sabíamos.

    luns, 2 de febreiro de 2026

    GROENLÂNDIA. Vexa isto: BORGEN . Serie danesa sobre a política danesa que pode ser a política de cualquer país. (reciclaje blogueiro)

     Este post está escrito no 2020. 

    Vem agora aquí a conto do problema criado com GROENLÂNDIA. A última temporada  de BORGEN está adicada já ao problema de GROENLÂNDIA.

     É curioso voltar atrás e vermos como o problema já existia e  ainda que não fala de TRUMP, o contexto e tal qual o de hoje. .  Não  fixem nenhuma modificação na escrita, os "papiros", com os seus erros,  não  devem  ser manipulados. 

    Até na escrita se nota o passo do tempo, escrito en galego normativo. 

     

    Netflix resucita ‘Borgen’, una de las mejores series de todos los tiempos

     

     No ASPIRINAB, meu blog histórico, xa  de culto, encontrei-me con esta recomendación que  por fortuna repon  a Netflix. As razons que Valupi me suxire, expostas no texto que segue, seduzenme para adicarlle un tempo. É iste um xénero que me fai disfrutar alén de mellores e piores logros. Non vin "The west wigins" que fica como asignatura  pendente , si vin House of Cards e fiquei maravillado da serie. As recomendacions de Valupi son ordes, e a pesquisa por miña parte  das cousas interesantes que el lanza a blogosfera sempre enriquecen a nosa vidiña. Esta noticia chega en regular momento, pois ando lento últimamente para as series,  sentado diante do ecrá. E ainda pior, porque ando con traballos atrasados no tema, pois  ando os poucos a lidiar  con Versalles; un documental sobre Trump que está no momento quente de velo; a ponto de rematar Outlander, que parece que nunca acaba nunca, como acostuma a pasar con algunhas series. Por acima estou recen comenzado a ver  Knigtfall, unha de templarios, santo grial e loitas medievais, tema que tamén me apaixona. Pois bem, ainda tudo iso, acho que e bon momento para recomenzar e mergullarme nas profundidades dunha boa história política,  que, tal como dice Valupi, é moi real.

          Seguiremos informando.

    E há muitas razões mais para ver esta excelente série pela primeira vez. Pese a semelhança temática, não será justo comparar Borgen com The West Wing, esse diamante de Aaron Sorkin que pertence ao panteão da TV. Nesta, a escrita intrincada e na esgalha, sempre a correr o risco de cair numa exibição vaidosa, espalha uma sofisticação e densidade que não têm qualquer paralelo com a escrita de Adam Price e sua equipa de argumentistas. A opção dinamarquesa é pelo registo não só realista, o que é duvidoso que seja o caso americano dado o seu artifício idealista, como pedagógico (a resvalar para o ingénuo?). Se fosse preciso concluir uma formação universitária em Direito, Ciência Política, História ou Filosofia para entrar a fundo no universo de Josiah Bartlet e Toby Ziegler, em ordem a nos sentirmos à-vontade no universo de Birgitte Nyborg e Kasper Juul basta estar em vias de concluir o secundário. Ao mesmo tempo, Borgen retrata fielmente as lógicas, dinâmicas, rituais e acidentes que ligam políticos e jornalistas num frenesim imparável de aproximações e separações, alianças e batalhas. E tudo isto, notavelmente, sem cair no melodrama nem procurar fazer humor.

    Para mim, e não estarei só nessa experiência, o mais admirável na visão de Adam Price é ter conseguido mostrar a democracia a funcionar na perfeição sem ter cedido meio milímetro ao cinismo e ao tribalismo. As personagens são profundas quanto baste, o elenco é credível e envolvente, e há um arco narrativo que faz da decência o valor mais importante para o estadista. Um estadista que se vê a falhar como os outros, pois é humano, mas que é salvo pelo afecto e pelo idealismo de terceiros – da comunidade, portanto. Esse estadista modelo germinou na cabeça do autor da série e conheceu a luz no corpo e arte de uma actriz fabulosa, Sidse Babett Knudsen. Ela consegue o feito de vencer o estigma que penaliza as mulheres na política ao criar uma personagem cuja autoridade de líder é verosímil e inspiradora. Ficamos a sonhar com o milagre de vermos a Birgitte a saltar do ecrã e a meter-se a caminho do parlamento mais próximo. Afinal, a sua (e nossa) segunda casa.

     

       Mais información o respecto, niste caso de La Vanguardia.

    Netflix resucita ‘Borgen’, una de las mejores series de todos los tiempos

     

    domingo, 1 de febreiro de 2026

    Notas de historia. Porqué caiu a Galiza?

    Rapinhado nas redes. 

     PORQUE CAIU A GALIZA | Valín Libros

    Antes de continuar coa cronoloxía dos Reis de Galicia, gustaríame escribir algo sobre as estupendas reflexions e enseñanzas que no libro Porqué caiu a Galiza? de Jose Manuel Barbosa,da editorial Através, se fan sobre a problemática da herdanza do trono a morte do rei Afonso VIII O Galego, e o importante papel que xa naquelos tempos, xogaban a nobreza, o clero e, como non, os Papas, que tanto dano e coas peores intencions, dende sempre nos fixeron, e nas que, con unha man che bendecian, e coa outra, che clavaban o puñal.
    Como era de esperar, a disputa polo trono entre “Fernando III de Galicia” (e xa naqueles intres I de Castela, lembrémolo) e Sancha e Dulce (fillas de Afonso VIII) dexenerou en enfrontamento aberto e guerras entre eles. A “política internacional” de Roma pra con Galicia, era a de presionar os bispos pra que apoiaran os intereses da coroa de Castela, que eran os de Roma, malia a lexitimidade feita por Afonso VIII no seu testamento. Na “Chronica Latina Regum Castellae” (“escrita” por Juan de Soria) dinos que ao entrar Fernando I de Castela na cidade de León, e aclamado pola poboación como rei, e que Sancha e Dulce non foran recibidas como raiñas, como deixara seu pai notificado no testamento (bastantes historiadores ven neste documento unha clara tendencia castelanista, e non lle dan moito valor pola falta de imparcialidade documental). Nesta “pelexa de tronos”, salta outra vez o nome de unha persoa e de unha familia, tamén ligada a nosa historia: Rui Gomes de TRASTÁMARA, fiel e leal defensor do difunto rei Afonso VIII e que, por respetar os desexos de él, negoulle a fidelidade a “Fernando I de Castela” durante moito tempo. No chamado “Pacto das Nais” feito en Coiança (Coyanza, Valencia de San Juan, León?) entre as raiñas irmans mentras Fernando permanecia en León, púsose fin as disputas e acordouse que Fernando seria tamén rei galego-leonés. Acordados os puntos, reuníronse en decembro Sancha, Dulce e Fernando I de Castela, en Benavente, onde se asinou o acordo de coroar a Fernando como rei de Galicia e recibiren elas unha indemnización e unha importante renda anual, ingresando nun convento. Estes cartos recibidos, voltarian a coroa no caso de que casaran ou faleceran. Do que se trataba na realidade, era de que as irmáns renunciaran a calquer reivindicación ou reclamación da coroa. Pra que isto non acontecera, naquel entón, mandáronse destruir importantes documentos ligados de unha forma o outra co Tratado de Benavente ou con outros calesquera que poideran poñer en perigo a Coroa de Fernando en Galiza (en Castela xa a tiña). Houbo que “reescribir” a historia, e como non, engrandecéuse o protagonismo de Castela e Galicia quedou relegada a unha terra sin importancia, malia a seguir sendo recoñecida en todo tipo de documentación árabe e europea, como reino e centro de peregrinación e de intercambio relixioso, mercantil e cultural, sendo como foi, dende sempre e pra sempre, o MOTOR ECONÓMICO E SOCIAL daquela época de toda a zoa do NW peninsular, onde a sua área de influencia chegaba mais aló dos Pirineos. Tanto é asi, que toda a documentación peninsular que chegou ata nós despois de Afonso VII, é castelán e de tendencia claramente castelanista. Ainda que houbo alguns documentos que se salvaron da destrución, como o “Chronicon Mundi” de Lucas de Tui (escrito en 1.238), a “Chronica Latina Regum Castellae” de Juan de Soria, ou “De miracules Sancti Isidori”, que nos relatan as rebelions acontecidas na cidade de León e en Galicia, onde se asaltaron o palacio do rei, a eigresa de San Isidoro e as Torres de Carnota, que demostran O POUCO APOIO POPULAR que este rei tivo no reino Galaico-Leonés, e que nunca foi aceptado. Quizais por isto, “Fernando III de Galicia” e I de Castela, nunca quiso coroarse nin en León nin en Santiago.
    Un apunte fundamental e moi importante e a ter en conta historiográficamente, é o que nos fai o noso querido Don Jose Manuel Barbosa neste libro (así como outros importantes historiadores, noutros) : tanto Lucas de Tui, como Juan de Soria, como Ximenes de Rada escriben as suas obras e relatos da historia baixo o mando de Berenguela de Castela, nai de Fernando. A manipulación documental da historia, queda sobradamente demostrada, cando estes escritores identifican a Afonso VI e Afonso VII como reis de Castela, cando estes monarcas galegos nunca usaron en vida estos títulos. No caso de Ximenes de Rada (que pasou a historia como un gran manipulador de documentos a favor da causa castelán) e no seu “De Rebus Hispaniae” bótalle a culpa da división da Coroa a familia dos Trava, sabendo ben que dita división favorecia mais a Castela.
    O realmente triste de toda esta falsedade documental, e que os “historiadores” inmediatamente posteriores a Lucas de Tui, Juan de Soria e Ximenes de Rada, baseáronse nos relatos históricos manipulados deles pra seguir escribindo a historia : Afonso IX, O Sabio, cando escribeu a General Estoria (1.270), a Estoria de Espanna (1.270-1.274), outra Estoria de Espanna (1.280-1.284), a Cronica de los Veinte Reyes (1.282-1.284), e a póstuma de Crónica de Castilla (1.300)... Merecen ser nomeados tamén De Praeconiis Civitates Numantine e De Praeconiis Hispanie, cuia obra desapareceu e quedou dispersa ata o século XIX, e ainda hoxe non están publicados moitos dos seus escritos, e no que si entendin ben a lectura do libro, pertencen a Joao Gil, que fora asesor e secretario do rei Afonso IX o Sabio (e que tamén estivo involucrado na recolleita de textos pra a creación das famosísimas Cantigas de Santa Maria).
    Si ben a poboación galega rechazaba o reinado de Fernando I de Castela en Galicia, co apoio que sí contou este rei (que lembremos, xa era rei de Castela cando acedeu o trono galaico) foi co de, como non, o Papa Gregorio IX, que queria por enrriba de todo a unión das coroas e a supremacía de Castela sobre Galicia, pra quitarlle todo o poder e influenza a nosa terra e a Compostela, que tanto desagradaba e odiaba Roma ao sairlle un forte competidor como era o centro de peregrinación a Santiago. Dito de unha maneira moi sinsela, pra que todo o mundo o entenda : dende Roma e dende facia moitos anos, foron os Papas os que dirixiron e planearon a destrución e desaparición do Reino Galaico-Leonés. Mais claro, auga nun vaso.
    Seguiremos outro dia...