Rapinhado nas redes.
Antes de continuar coa cronoloxía dos Reis de Galicia, gustaríame
escribir algo sobre as estupendas reflexions e enseñanzas que no libro
Porqué caiu a Galiza? de Jose Manuel Barbosa,da editorial Através, se
fan sobre a problemática da herdanza do trono a morte do rei Afonso VIII
O Galego, e o importante papel que xa naquelos tempos, xogaban a
nobreza, o clero e, como non, os Papas,
que tanto dano e coas peores intencions, dende sempre nos fixeron, e
nas que, con unha man che bendecian, e coa outra, che clavaban o puñal.
Como era de esperar, a disputa polo trono entre “Fernando III de
Galicia” (e xa naqueles intres I de Castela, lembrémolo) e Sancha e
Dulce (fillas de Afonso VIII) dexenerou en enfrontamento aberto e
guerras entre eles. A “política internacional” de Roma pra con Galicia,
era a de presionar os bispos pra que apoiaran os intereses da coroa de
Castela, que eran os de Roma, malia a lexitimidade feita por Afonso VIII
no seu testamento. Na “Chronica Latina Regum Castellae” (“escrita” por
Juan de Soria) dinos que ao entrar Fernando I de Castela na cidade de
León, e aclamado pola poboación como rei, e que Sancha e Dulce non foran
recibidas como raiñas, como deixara seu pai notificado no testamento
(bastantes historiadores ven neste documento unha clara tendencia
castelanista, e non lle dan moito valor pola falta de imparcialidade
documental). Nesta “pelexa de tronos”, salta outra vez o nome de unha
persoa e de unha familia, tamén ligada a nosa historia: Rui Gomes de
TRASTÁMARA, fiel e leal defensor do difunto rei Afonso VIII e que, por
respetar os desexos de él, negoulle a fidelidade a “Fernando I de
Castela” durante moito tempo. No chamado “Pacto das Nais” feito en
Coiança (Coyanza, Valencia de San Juan, León?) entre as raiñas irmans
mentras Fernando permanecia en León, púsose fin as disputas e acordouse
que Fernando seria tamén rei galego-leonés. Acordados os puntos,
reuníronse en decembro Sancha, Dulce e Fernando I de Castela, en
Benavente, onde se asinou o acordo de coroar a Fernando como rei de
Galicia e recibiren elas unha indemnización e unha importante renda
anual, ingresando nun convento. Estes cartos recibidos, voltarian a
coroa no caso de que casaran ou faleceran. Do que se trataba na
realidade, era de que as irmáns renunciaran a calquer reivindicación ou
reclamación da coroa. Pra que isto non acontecera, naquel entón, mandáronse destruir importantes documentos
ligados de unha forma o outra co Tratado de Benavente ou con outros
calesquera que poideran poñer en perigo a Coroa de Fernando en Galiza
(en Castela xa a tiña). Houbo que “reescribir” a historia, e como non, engrandecéuse o protagonismo de Castela e Galicia quedou relegada a unha terra sin importancia,
malia a seguir sendo recoñecida en todo tipo de documentación árabe e
europea, como reino e centro de peregrinación e de intercambio
relixioso, mercantil e cultural, sendo como foi, dende sempre e pra
sempre, o MOTOR ECONÓMICO E SOCIAL daquela época de toda a zoa do NW
peninsular, onde a sua área de influencia chegaba mais aló dos Pirineos.
Tanto é asi, que toda a documentación peninsular que chegou ata nós
despois de Afonso VII, é castelán e de tendencia claramente
castelanista. Ainda que houbo alguns documentos que se salvaron da
destrución, como o “Chronicon Mundi” de Lucas de Tui (escrito en 1.238),
a “Chronica Latina Regum Castellae” de Juan de Soria, ou “De miracules
Sancti Isidori”, que nos relatan as rebelions acontecidas na cidade de
León e en Galicia, onde se asaltaron o palacio do rei, a eigresa de San
Isidoro e as Torres de Carnota, que demostran O POUCO APOIO POPULAR
que este rei tivo no reino Galaico-Leonés, e que nunca foi aceptado.
Quizais por isto, “Fernando III de Galicia” e I de Castela, nunca quiso
coroarse nin en León nin en Santiago.
Un
apunte fundamental e moi importante e a ter en conta
historiográficamente, é o que nos fai o noso querido Don Jose Manuel
Barbosa neste libro (así como outros importantes historiadores, noutros)
: tanto Lucas de Tui, como Juan de Soria, como Ximenes de Rada escriben as suas obras e relatos da historia baixo o mando de Berenguela de Castela, nai de Fernando.
A manipulación documental da historia, queda sobradamente demostrada,
cando estes escritores identifican a Afonso VI e Afonso VII como reis de
Castela, cando estes monarcas galegos nunca usaron en vida estos
títulos. No caso de Ximenes de Rada (que pasou a historia como un gran
manipulador de documentos a favor da causa castelán) e no seu “De Rebus
Hispaniae” bótalle a culpa da división da Coroa a familia dos Trava,
sabendo ben que dita división favorecia mais a Castela.
O
realmente triste de toda esta falsedade documental, e que os
“historiadores” inmediatamente posteriores a Lucas de Tui, Juan de Soria
e Ximenes de Rada, baseáronse nos relatos históricos manipulados deles pra seguir escribindo a historia
: Afonso IX, O Sabio, cando escribeu a General Estoria (1.270), a
Estoria de Espanna (1.270-1.274), outra Estoria de Espanna
(1.280-1.284), a Cronica de los Veinte Reyes (1.282-1.284), e a póstuma
de Crónica de Castilla (1.300)... Merecen ser nomeados tamén De
Praeconiis Civitates Numantine e De Praeconiis Hispanie, cuia obra
desapareceu e quedou dispersa ata o século XIX, e ainda hoxe non están
publicados moitos dos seus escritos, e no que si entendin ben a lectura
do libro, pertencen a Joao Gil, que fora asesor e secretario do rei
Afonso IX o Sabio (e que tamén estivo involucrado na recolleita de
textos pra a creación das famosísimas Cantigas de Santa Maria).
Si
ben a poboación galega rechazaba o reinado de Fernando I de Castela en
Galicia, co apoio que sí contou este rei (que lembremos, xa era rei de
Castela cando acedeu o trono galaico) foi co de, como non, o Papa Gregorio IX, que queria por enrriba de todo a unión das coroas e a supremacía de Castela sobre Galicia,
pra quitarlle todo o poder e influenza a nosa terra e a Compostela, que
tanto desagradaba e odiaba Roma ao sairlle un forte competidor como era
o centro de peregrinación a Santiago. Dito de unha maneira moi sinsela,
pra que todo o mundo o entenda : dende Roma e dende facia
moitos anos, foron os Papas os que dirixiron e planearon a destrución e
desaparición do Reino Galaico-Leonés. Mais claro, auga nun vaso.
Seguiremos outro dia...
Publicacións
Ningún comentario:
Publicar un comentario
Comentarios: