
mércores, 14 de xuño de 2023
Kasper Juul. Soy tu Spin Doctor. Recordando algunos antecedentes.
HOla, una vez más encantado de colaborar aquí con mi opinión. Ha pasado ya bastante tiempo desde mi última colaboración en el blog. Fue el 19 de enero de 2022. ( Aquí os dejo el enlace). Circunstancias varias me han impedido estar presente y llevar una cierta congruencia en cuanto a la opinión de la vida pública y política de España.
En esa mi última colaboración, se me habían planteado muchos y ambiciosos temas para opinar, temas que en ese momento estaban en el ambiente del debate político. Eran asuntos como los
presupuestos, la fisura en la coalición de Gobierno que pasa con la
Reforma Laboral, el tema de la prostitución en el Congreso del Psoe, la
reforma de la Ley de Seguridad Ciudadana y la reforma de la Ley de
Sanidad. También está candente la relación Ayuso con la dirección del PP. Al final creo que sólo opine sobre Ayuso y su relación con su partido y el fenómeno Vox. Como podemos ver, el tiempo quema temas e información que se superponen una a otra y parece que ya no tenemos sitio en la papelera de reciclaje para tanto dispendio. Como se suele decir todo lo que digas de hace un año está muy viejorro. No obstante sí, es interesante, echar la vista atrás, y aparte de ver que rápido pasan cosas que ya parecen obsoletas es bueno repasar que visión teníamos de las cosas hace un año y medio. Vamos, o sea lo de buscar un poco los antecedentes, como se suele decir.
No me resisto a pegar el texto que cito de hace año y medio, porque parece muy premonitorio de los acontecimientos que llegaron despúes. Falta un actor fundamental que en aquel momento también citabamos y que aparecerá más tarde por aquí, me refiero al señor "saltapociñas ",(1) Alberto N. Feijoo, del que hablaremos.
Hoy nos encontramos en un hervidero político, propio de una democracia que acaba de celebrar elecciones regionales y locales y que se despertó al día siguiente de terminar estas con una convocatoria de elecciones general, ahí es nada. El 23 de julio el Presidente Sánchez nos ha convocado al voto de forma súbita, casi dandonos un susto, que ninguno de los muchos listos adivinos había predicho. Como decía Don Neto al Chapo en la cárcel,cuando creía gozar de la confianza del líder este lo traslada de cárcel y Don Neto con cara de narco mexicano, superviviente de mil aventuras, alucinado le dice "reconozco que esta no la ví venir". Sánchez usa esa manera en que el disfruta con tomar decisiones arriesgadas pero siempre muy tácticas en las que le gusta mostrar seguridad y arrojo. Esta vez , como en otras , lo ha conseguido. Tal vez en esta ha rozado el record. Habrá quién diga que este tío es un frívolo y quién diga lo de "por eso me gustas tanto". Es así como a pocos deja indiferentes, y eso crea adictos o enemigos.
Necesitaremos hablar de Vox, de Feijoo, de su cínico-comodín-monotema de la lista más votada y su estrategia, de Sumar, de Podemos, de Zapatero, de Sánchez etc. etc. y de lo que vaya surgiendo. Ya no hablaremos de Ayuso porque se ha retirado de momento a sus cuarteles de invierno, ni de ETA.
....... Continuaremos abordando en otro momento los temas pendientes.
Saltapociñas: Expresión gallega para referirse a un individuo hábil y astuto que va sorteando pequeños charcos de agua, saltando entre las piedras de las antiguas calles empedradas de aldea, con la finalidad de no mojarse.
martes, 13 de xuño de 2023
O asassinato do chófer da "Línea".- Documento 1. informe de pesquisas do Sarxento Comandante do Posto.
Documento 1º : Informe do Sarxento da Garda Civil de Baltar, sobre o transcurso da investigação, e os feitos do assassinato.
Baltar a 12 horas del 21 de julio de 1965.
Sr. Capitán Jefe de la Línea de Ginzo de Limia.
Orense.
A la orden de Vd.mi Capitán.
El Sargento que suscribe, tiene el honor de poner en conocimiento de Vd. los siguientes hechos ocurridos en la noche de ayer en la localidad de Baltar perteneciente al puesto de la Guardia Civil del mismo nombre, y el cual tengo el honor de mandar:
Sobre las diez horas y media en el lugar llamado popularmente como Eiró, y oficialmente plaza D. Juan de Austria, en el centro del pueblo de Baltar se produjo un atentado con arma o armas de fuego con resultado de muerte.
El fallecido era el conocido Chófer del autobús de línea entre Ourense y Baltar. El nombre del mismo era Carlos Moreira Velo, de 36 años de edad, casado y con un hijo de 3 años. Natural de A lampaza, Celanova. Residente en Baltar desde hacia un año, y no se le conocían antecedentes delictivos. El hombre era apreciado en la localidad así como su familia.
A la hora citada se oyeron dos fuertes disparos, que oyeron varios paisanos del pueblo y el Guardia que estaba de puertas, no muy lejos del lugar de los hechos. Cuando se acercaron a la entrada de la casa del fallecido se encontraron a su esposa e hijo en un estado de desorientación y descontrol propio del momento vivido. La esposa en ese momento relató que ella y el niño se encontraban en la parte inferior de la casa en la cuadra, cerrando las puertas, mientras el esposo estaba en la parte superior , después de subir las escaleras exteriores, y ya , creemos que, con la puerta abierta y la luz encendida recibió dos disparos en la cabeza. Según el relato de su esposa, cree que el ruido de los disparos procedía de un “combarro”, o almacén de leña, próximo a unos cincuenta metros y del otro lado de la calle. El lugar es abierto por su parte delantera y oscuro lo que pudo permitir apostarse a los asesinos sin ninguna dificultad. Desde este lugar que está hasta la mitad ocupado por leña de troncos de roble está en línea oblicua el balcón que abarca todo el frontispicio o fachada de la casa y en medio está la puerta principal, lugar en el que una vez abierta cayó desplomado el chófer.
Por otro lado y teniendo en cuenta que la esposa se encontraba en la parte inferior, debajo del balcón de la casa, pudiera ser que al no tener visión al respecto no hubiese visto a los atacantes y que estos hubiesen subido por las escalera, trás el chófer, y avanzando por el balcón cayense por sorpresa sobre él y le hubiesen disparado a bocajarro dos disparos en la cabeza, o que fuese sólo un atacante y que disparase dos veces.
Son las dos posibles hipótesis posibles, teniendo en cuenta que el testimonio de la mujer es aún prematuro y estaba tal vez influenciado por su alteración emocional.
Fuese de un un modo u otro, las sospechas hacen pensar que se trata de dos personas muy profesionales en el manejo de las armas, muy destemidas, con cierta preparación militar y posiblemente jóvenes o en buen estado físico.
Ningún testigo vió movimiento alguno de personas sospechosas o corriendo hacia algún lugar. Se supone que dada la rapidez de los hechos, los disparos debieron ser por personas o persona muy experta en el uso de arma de fuego. No sabemos si era una o dos personas, pero se deduce de los testimonios relatados por la esposa y vecinos cercanos que se oyeron dos disparos muy seguidos. Eso nos hace suponer que debieron ser dos, para asegurarse de forma rápida el alcanzar el objetivo.
Debido a que por este Puesto se estaban realizando pesquisas en torno al fallecido, pues nos habían llegado informaciones, en cuanto a que fuese um posible colaborador o actor principal de delitos de contrabando entre los pueblos de la frontera y Ourense, se presupuso en un primer momento por este mando que podía tratarse de un ajuste de cuentas por dinero entre contrabandistas, por lo que los presuntos asesinos podían ser portugueses que se hubiesen desplazado desde algún pueblo cercano de la parte portuguesa, cruzando la Sierra del Larouco, hasta Baltar para ejecutar una venganza o cobrar una deuda pendiente. Incluso , por parte de un informador local, este jefe de Puesto pudo saber que recientemente en una taberna de la Boullosa se pudo ver y oir como el tal Carlos discutía y negaba una posible deuda a un famoso contrabandista portugués de Sendim , conocido como “o fascista”o también “o pelexador”. Ante estos indicios por este Comandante de Puesto se tomó la rápida decisión de esa misma noche salir a cubrir posibles rutas de escape hacia la frontera, con la recta intención de encontrar a los culpables o dificultar su huida, en el supuesto de que fuesen dos y que realmente hubiesen abandonado el lugar.
Hasta el momento, mañana del día 21, no tenemos ningún resultado que dar de las pesquisas realizadas. La patrulla que cubrió los itinerarios desde Baltar, Sierra do Larouco hasta la zona de frontera con el pueblo portugués de Padornelo, informó que no vió ningún rastro o indicio tanto de noche como en comprobación a primera hora de la mañana. La Patrulla que ocupó el paso de frontera a la altura del Castro de la Boullosa, zona conocida como La Rousia, y que está próxima a las localidades lusas de Padroso y Montealegre tampoco informó de nada al respecto. En cuanto a la entrada o salida por la zona de San Martiño, y próximo al pueblo portuguës de Sendim, también se desplazó una patrulla apoyada por varios colaboradores del pueblo a fin de cerrar los pasos conocidos de contrabando y tampoco se pudo obtener ninguna información al respecto.
Así pues después de haber cerrado lo más rápido que fue posible las habituales vías de entrada y salida, continuamos ahora mismo con patrullas peinando las mismas zonas y zonas intermedias en la procura de indicios o en el buen entender que los individuos sospechosos se hayan refugiado durante la noche e intenten en el día de hoy pasar al otro lado. Es posible también que cuenten con apoyo logístico y alojamiento en cualquier aldea cercana al pueblo de Baltar o en el mismo pueblo con el objeto de continuar su marcha en condiciones favorables. En la inteligencia de que tal cosa pudiese ser, este servidor de Vd. ha tomado la iniciativa de movilizar por la zona de frontera aparte de las citadas fuertes de nuestro Benemérito Cuerpo a todos los confidentes y colaboradores que para misiones de vigilancia de delitos de contrabando tenemos a lo largo de las aldeas fronterizas y también de los pueblos próximos de Portugal como Sendim, Padroso y Padornelo. De forma personal se ha enviado un confidente del pueblo de Sendim para que se desplace a Montalegre a fin de poner los hechos en conocimiento del Jefe de la Comandancia de la GNR, solicitando su colaboración e información.
Esta es la información que hasta el momento, por parte de este subordinado, se puede comunicar desde este Puesto de la Guardia Civil de Baltar.
Dios guarde a Vd. Muchos años.
El Sargento.
Fernando Seijo Lamas.
xoves, 1 de xuño de 2023
Andando pela Mourela indo para Pitões, com Bento Da Cruz.
Mosterio de Pitões das Junas,
https://arompidadodia.blogspot.com/2015/11/o-lobo-guerrilleiro-de-bento-da-cruz.html
Do "Lobo guerrilleiro" de Bento da cruz.
"Matina, matinando, levou vencida grande parte do esteso chão da Mourela e agora sentia-se exauto. Sentou num dólmen a beira do caminho. . Tinha em frente a serra do XURÉS, bela e luminosa como uma catedral gótica. Numca a vira assim de tão perto e ficou moito tempo a olhar para ela em atitude de oração. Despois passeou os olhos em redor, por longos horizontes de pastos onde centos de vacas rebuldabam, enterradas em herba até a barriga. Admirou-se de não enxergar nenhum pastor. Ao tempo ainda não sabia que as aldeas da mrgem dereita do Cávado tangem o gado para a serra na primavera e alá o deixam ceibe todo o verão e parte do outono. De día as vacas estendem-se por montes e vales, pero de noite recolhem-se em abrigadoiros ou curros ao ar livre, onde se deitam em círculo, coa cabeça para fora, de maneira que formam uma barreira de cornos impenetrável para os lobos. "
Hoje dando uma vista de olhos pelo blog encontrei-me gratamente cunha cita do escritor Bento da Cruz, despois de lêr traduzido o galego o seu livro "O lobo guerrilheiro". Grato encontro , já quase olvidado, para e transportar-me de novo por terras conhecidas. Deixei acima um link dum post sobre a leitura do livro e um pequeno parágrafo do mesmo, no que reflicte um dos meus paisagens conhecidos como são as encostas íngremes para chegar o alto da Mourela. Quer, seja virem de Tourem para Pitões das Junas quer, o revês, virem dende Montealegre a seguir o curso do Cávado para o chegarem a Covelães, virarem noventa graos direção norte pra començarem a subir e a seguirem subindo para riba até chegarem o alto da Mourela, depois de deixarem Pitões moi pertinho, pela banda esquerda.
Subím a Mourela de bicicleta em varias ocasiões tanto dum lado como do outro. Abofé que , pra um fraco ciclista coma mim, é moi dura e fai-se um calvario com todas as estações completas. A satisfação de chegar o topo a Mourela e parar na abondosa fonte de auga que brota naquela cima reconfortante para o espírito e niste caso ainda mais para o corpo e deixar-se levar co desfrute da satisfação da vitoria cumprida só por que sim. Olhar dende arriba e pensar que desta vez ganha-che ti e perdeu a íngreme encosta, esta vez foi mas não posso asegurar quando será a próxima. Despois uma olhada a paisagem deixa-nos ver o norte e o leste a barragem do Salas, Tourém, Calvos, Randím e os montes lonxanos do Larouco e os de Feás. Para o oeste a vistas atopa-se com um Jurés cheo de pontas agudas como espinhos gigantes que dão dende aquí uma perpectiva dum bosque pétreo ergueito e misterioso, coas puntas afiadas para o ceu, lá pro sur os vales que vão cair o Cávado cheos de verdes prados e lameiros mimosos, todos emparedados por tapadas seculares de pedra sinal inéquivoca da secular cultura galaica. Campos nutricios, atolados e enlameados pola abondasa auga que baixa cantareira pelas moitas reguerias que descem dende os montes da Mourela e seus arredores.
Seguro que Bento Da cruz anduvo a pé moito por aquí e percorreo estes mesmos lugares que a sua imaxinação ia enchendo com personaxes e historias varias como a tenra historia do Garda fiscal que se namorou duma galega que andava fugida da morte do outro lado da raia, nos tempos da guerra civil. Para mim estes paisagens tenhem sempre um alo de misterio e toda a zona me transporta, incluido Pitões das Junas, lá a outros tempos da infância galega de quando havia gando ceibe, corredoiras de auga, fragas ainda silvestres, auga a correr pelos montes e umas costumes ancenstrais. Por isso moitas vezes o passar a fronteira, nas aldeias do Barroso ainda estão acochadas as imagens da aldeia que os meus primeiros olhares viram.Mundo no que mudou tão depressa todo que já é um mundo perdido nesta margem da Gallaecia.