
martes, 20 de xaneiro de 2026
Eu som de fentos. E de passo , algo da imersão linguística.
luns, 19 de xaneiro de 2026
Johann Cruyff que estás en los cielos . ( Reciclaje blogueiro.)
Este post, tiene nueve años. Fué escrito en homenaje a uno de los grandes del fútbol. Hoy viene al recuerdo.
Johann Cruyff que estás en los cielos
Cuando él llegó en España todo era novedad. Recientemente se había permitido fichar a jugadores extranjeros, entre los que no se contaban a los hispanoamericanos que eran oriundos de familia española, y solamente había dos extranjeros por equipo. Su llegada fué toda una novedad revolucionaria. Yo que andaba en mis bachilleres y viviendo apasadionamente mi mundo futbolero, el personaje no me cayó bien al principio, tengo que decirlo. Supongo que influiría que en aquel momento yo era un fiel devoto madridista y un apasionado de mi ídolo, mi compatriota Amancio, que creo estaba ya jubilándose de los estadios.
No obstante, pese a todo, mi cariño no era total. Era objetivo en lo futbolístico pero seguía sin gustarme su personalidad. Fuera del campo era negociante, pesetero, y en aquella época de ingenuidad de una cierta ética aprendida del franquismo eso lo hacía despreciable a nuestra arrogancia ética. Aquí estabamos por lo patrio y el desprecio europeo, así como en contra del mercantilismo obsceno que representaba toda la iniquiedad europea. Por ese camino este colega iba a entrar mal. Aquí aún no entendíamos eso de mezclar pasión, e ideales, con dinero. Y el fútbol era una pasión. Vivíamos en la utopía de la furia española y este tío parecía un moderno que encajaría mejor como un miembro del los Beatles que jugando al fútbol al lado de la rudeza y la sobriedad hispana. Por otro lado no me gustaba su forma de ser en el campo, aparte de ser un liante, era mandón, protestón y eso era un ingrediente para que los equipos contrarios al Barça, especialmene el Madrid encresparan sus ánimos. Le gustaba el lío y así es bueo recordar como anécdota que tanto picó en un partido a Villar hoy presidente de la Federación Española y de aquella jugador del Atlétic de Bilbao, que en medio del campo el desquiciado Villar le remangó un puñetazo, o una hostia de aquellas de toda la vida, en toda la mandíbula a Cruyf que lo lanzó al suelo. Seguidamente Villar se fue del campo sin decir nada ni mirar al árbitro.Todo el mundo contrario a Cruyf decía que claro, aparte de ser de Bilbao que te da un plus de animal reconocido, era normal que Villar saltase, pues el tío era un guarro y un picón. La historia después demostraría lo equivocados que estabamos, pues Villar demostró ser un engreido y arrogante corrupto dignatario deportivo y Cruyf un maravillos jugador, una gran persona, un gran entrrenador y eterno " hombre de fútbol".
Su manera psicológica de plantearse en el partido era toda una innovación. No mostraba miedo escénico nunca. La mirada alta, paseaba y se movía por cualquier parte del campo. Recibía aveces en el centro y organizaba el ataque. Estaba en la banda izquierda muchas veces y daba magníficos pases de gol. Aparecía por la derecha. Con la mano estaba dirigiendo y colocando compañeros en todo momento. Era un magnífico rematador de pie y de cabeza, lo que le hacía goleador también. Era muy bueno en balón parado. Era un director de orquesta que tocaba todos los instrumentos. Pero sobre todo era líder del equipo, mandaba, organizaba, imponía quién jugaba, era su carácter y era el number one, y ese carácter lo mantuvo siempre. El hacia el equipo a su manera, se trajo a su compañero Neeskens, un trotón técnico y luchador que le ayudaba en el campo un montón. Quería que jugase Clares de delantero centro aunque no tuviese la calidad necesaria. Siempre fue así.
Uno de su grandes capítulo para el Dream Team fue el fichaje de Laudrup, jugador fundamental en su forma de entender el fútbol de toque, técnica, velocidad y en la que participaban todo el equipo. La innovación de Bakero como frontón en el medio del campo para apoyo de salida de balón. La importancia que adquirió el medio centro organizador con la figura de Guardiola. Todas y otras más fueron innovaciones que han copiado todos los equipo y que el inventó. El Barça de hoy en su estilo de juego es una copia de aquella forma de jugar que el inventó. Sus entrenamientos fueron innovadores dando más prioridad al balón por encima de todo. Los famosos rondos de toques de balón era la mayor parte de tiempo de entrenamiento para llegar a tener un equipo que caminase y corriese con el balón. Su filosofía de que si tu tienes el balón el contrario no te crea peligro llega a plasmarse en el estilo de juego, que hoy imitan la mayoría de equipo.
Como entrenador, no he visto a nadie con la valentía que el ponía en el planteamiento de los partidos. Inventaba y era capaz de hacer debutar de defensa central en el Bernabéu a un chaval de 19 años y jugando con una defensa de tres. Perdió el partido, pero podía haberlo ganado. La defensa de tres y los dos laterales auténticos extremos fue creación suya. Un sistema impensable antes y que hoy muy pocos son capaces de organizar.
El futbol es hoy lo que Johan en gran parte creó y difundió y principalmente como catalán que se sintió todo lo que dio al Barça desde que el llegó. Sin duda hay personas que marcan pauta en el mundo y Cruyff fue uno de ellos.
Nota: Este post fue escrito en 2016 con motivo de la muerte de Johan Cruyf, por error al revisarlo se ha publicado con fecha de 2019.
xoves, 15 de xaneiro de 2026
1957, uma viagem o Couto Mixto. IV. O regresso.
Em julho do 1957, o capitam Folgoso, recem graduado de Tenente, remata a sua reunião perto do Couto Mixto, e inicia o caminho de volta dende Meáus.
De manhã, co clarejar diste sol veranego, acordamos. Despois dum almoço de leite recem fervido, pão centeio, manteiga e umas lascas de pernil, preparamo-nos para iniciar a marcha de volta para Calvos. Não havia pressa nos preparativos, ninguém falava da marcha, havia uma preguiça no ambente. Eu gostaria de quedar, polo menos um día mais, precissava arrumar um pouco mais as ideias. Pouco a pouco já estava todo preparado e já estavamos a media manhã e tinhamos que sair para chegarmos a jantar em Calvos.
André já estava abaixo coas cavalerias preparadas e o senhor Miguel pronto na porta para despedir-nos.
Acerquei-me a ele, e abraçei-no, num abraço longo e sem palavras. Ele tinha a olhada húmida e triste e eu também. O André não olhava para nós, ficava de costas viradas e cabeça gacha a vez que sujeitava as correias das cavalerias amarradas a sua mão. Havia um entranhado silenço no ar, que ninguem se atrevia a rachar.
Então Miguel falou e como home lido dixo,
-Como dizia Pessoa: “É fácil trocar as palavras, difícil é interpretar os silêncios”.
A cita calhava bem na situação. Sem decir nada os dous sabíamos que seguramente pronto nos voltaríamos a vêr. Ele intuia que o meu desejo era recolher os manuscritos do me pai e percorrer bem todos os caminhos que andou. Ele pressentía em mim desejos de conhecer mais do me pai e da minha mãe
Coa mesma eu subim o cavalo, André detrás na besta, e dando os adeus ao Miguel fomos saindo da aldeia paseninho ainda coa modorra do amencer e co corpo meio a tremer por tanto sentimento recibido.
A aldeia já espertigara, estava viva e em movimento. Rua adiante iamos sentindo as olhadas curiosas e intrigantes das gentes do lugar. Já havia uma actividade total, a gente madrugara, sem dúvida. Ouviam-se ladrar os cães, os silbos do pastor que estava a reunir o fato de ovelhas de todos os vecinhos para sair o monte. Jogadas de vacas junguidas e turrando dum carro, outras ainda a junguir e a prepararando-se. Pola calçada cruzase-nos um rapaz tanguendo um rebanho de ouvelhas acompanhado cum cão pastor de palheiro branco e cuma estrela no focinho. Uns porcos chafurdam mais alá na lama dum pequeno regato. Passam umas mulheres, todas levam pano negro na cabeça, uma saia negra e umas alparagatas moi singelas, algunas levam o colo crianças, outras turram da mão dalgúns pequeninos descalços e mal vestidos. Os homes todos levam gorra negra na cabeça e chaqueta de pana gris, uns vão com botas velhas de becerro e outros, a pesar de ser verão, levam chancas. Dum portal desembocam cuatro vacas que inundam a rua co seu passo tranquilo e detenhem-se diante dum pequeno muro varado por uma cancela manhosa. Uma mulhercinha parece andar a escavancar numa pequena horta de verduras e hortaliças marcada por uma pequena parede de pedras e atapetada na entrada de mato e folhas. Andam no ar cheiros de fermentações, mugidos de becerrinhos, cocorocós de pitas e galos, choros de crianças.
sábado, 3 de xaneiro de 2026
Terra de foris. ( Reciclaje blogueiro.)
Post já publicado no 2023 no blog.
Esta-se a falar estes días, ( estou a falar no 2023) nas redes e entre uns poucos, não vaiam a pensar em mais, em quanto a que o Bierzo, a Seabra e territorios asturianos do occidente possam ser incorporados a Galiza. Engade-se, num exercicio de fantâsia pondo o carro diante dos bois, que previamente deveríam fazer para isto um referendum.
Direi
antes de nada que isto atopeino por acaso nas redes sociais,
melhor dito no twiter, X, que é a única na que ando a ouviar, a asubiar, ou
a
pesquisar, à solta, um pouco de todo. Andar ando e moito mais ainda do que deveria.
Esta quimera, evidente, ainda
que saudosa prá qualquer galego, são criadas por
dous ou tres twiteiros neste caso,
que fornecidos com moitos seguidores, ganhados no dia a dia com manhas
de todo tipo.E como se tivessem um bom altifalante, sabem fazer barulho
momentâneo e
parecem uma multitude participante. Uma vez deitada a informação no
twiter ( agora no X) já os algoritmos
se encargarão de flassehar a torto e a direito a mesma para chegarem a
todos
aqueles que por alguma curiosidade anterior tenham escoitado uma música
parecida. Do mesmo jeito, dende aquí, estos mesmos entre
a sorpresa e a ledicia vão espargir, difundir e divulgar o grão, e
assim dão por feita a sementeira. Cousa na que me loubo, neste caso, em participar a espalhar.
O caso é que, o chegar-me esta informação, também com sorpresa e ledicia, deseguido veu-me o recordo o conceito de "Terra de foris". Um princípio ou regra não escrita que para entenderem-se os galegos daquela , usava-se no Reino medieval da Galiza. O falarem de que tal terra ou lugar era " Terra de foris" , estavam-se a referir a toda aquela terra considerada dentro dos senhorios da coroa do reino de Leão ainda que não era considerada terra propria do Reino nuclear galego, eles considera-na por tradição histórica e cultural como galega. Não sei seguro se a Seabra era "Terra de foris", eu acharia que sim o era. Astorga e as suas terras não eram "terra de foris". No obstante... ( Ainda que no documento que mostramos o final o bispo de Astorga firma como pertecente o Reino de Galiza, não sei se porque ele era galego de nazón, ou a diócese de Astorga era sufragánea de Compostela e neste senso se considerava galega). Parte do occidente asturiano não era considerado "terra de foris" outra parte a mais próxima sim. O Bierzo, claramente, era "Terra de foris" pois bem sabemos que foi sempre terra galega do reino nuclear galego e deixou de ser considerada como terras do Reino depois das guerras de dominação dos Reis Católicos que derom esta terra, do Bierzo, a dependência do Conde de Benavente e desposeirom dela os Castros nessa altura os mais altos representantes da nobreza galega. É bem evidente que nas fronteiras citadas que antes eram consideradas parte da Galiza nuclear e que hoje já não pertencem a Galiza administrativa actual, ficam pegadas culturais, sociais, costumes e formas idiomáticas evidentes que demostram que perante moitos séculos forom territorios dos senhorios galegos e que se sentiam dentro duma unidade política, cultural, idiomática, económica e histórica que se concretizava no chamdado Reino da Galiza. Este reino que é herdeiro dos galegos dende a antigua Gallaecia que foi minguando o seu terrritorio até a Galiza já Sueva e posteriormente Reino Galego medieval con Rei en Leão até 1230.
Despois
desta data, 1230 coa união num só reino em Castela, seguiu sempre Galiza considerada Reino ou entidade
cultural e política com personalidade propria como tal até a
configuración administrativa das provincias de Javier de Burgos no
1833.
E se não me credes, uma olhada este documento ajuda, tal vez, na
sustenção do dito. Este é um documento no que firmam os bispos da orbe
católica, lá pelos 1545 , uma petição pra convocar um concilio, neste
caso, nem mais nem menos, o de Trento. Pois bem os bispos Galegos neste caso o de Astorga (duvido se era Terra de foris) e o de Ourense identificam-se como espanhol do
Reino de Galiza e em troques o de Zaragoza como espanhol do reino de
Espanha.
Ainda que há quem defende hoje, com bom criterio, que o Reino como tal numca foi abolido e, defende, ou gostaria de que Galiza fosse denominada na actualidade Reino de Galiza. Tal como assim, estou a falar, este senhor tão ilustrado:
Eduardo José Pardo de Guevara y Valdés.
Es un historiador y genealogista español, especializado en el estudio de la nobleza bajomedieval gallega y profesor de investigación del Consejo Superior de Investigaciones Científicas.
Ainda que o não constar como tal na Constitução espanhola não seja fácil defender esta postura.
Ainda que isto último seja outra histoira.
Feliz 2026.
Pertence à época, mas balanços não faço, para trás prefiro não olhar, contas não deito, e planos também não é comigo. O que tiver de vir vem, da experiência aprendi que de nada adiantam muros ou cautelas. Empurrões e pontapés doseiam-nos os outros, por vezes até sem maldade, apenas porque só a si próprios se vêem no caminho por onde vamos todos.
Incerto do meu estoicismo e da justeza do que penso, olho o mau tempo que nesta manhã quase transforma o dia em noite.
Fonte: https://tempocontado.blogspot.com/
xoves, 11 de decembro de 2025
O aspirina b cumpre vinte anos.
Faz vinte anos, eu enfoscado como um tal "reis" descobri um blog português para comentar, ler, partilhar impresões,toda a vez para também aprender um pouco de português. Pois, milagre do tempo, a cousa chega até hoje despois de vinte anos.
Faz dez anos o aspirina b cumpría dez anos, daquela tivemos un agarimoso intercambio de mensajes de felicitação e recordações dificéis de olvidar. Aquí neste link está o post da celebração dos dez anos.
https://arompidadodia.blogspot.com/2015/11/o-aspirina-b-cumpre-dez-anos.html .
Já passarom dez anos. Era o desejo que daquela tinhamos todos e o mesmo valupi (patrão da barca). Cousa bem difícil de conseguir. Daquela o post titulou-se :
10 anitos de iniciação à aprendizagem. Moi estilo simples e sarcástico de Valupi. Hoje o título é 20 anos de pardieiro, que leva também esa sencillez e socarronería valupiana. Sabendo que pardieiro, tanto para o galego como o português, vem a ser algo assim como casa pobre triste, em ruinas ou envelhecido.
Neste vinte cumprimento de anos, 20, voltamos os parabéns e os agarimosos saudos.
https://aspirinab.com/valupi/20-anos-de-pardieiro/
mércores, 3 de decembro de 2025
À Rompida do dia, já cumpriu dez anos.
Já cumprimos dez anos. E aquí estamos.
Aquí há uma mistura que não permite dar uma sinal clarificadora do que é o que há. É uma loja, humilde, que tem um pouco de todo o quase todo; é bazar, é mercearia, é tasca e taberna. É uma mistura de cores, de sons. É uma caldeirada de informações variadas e expostas à vontade do patrão da barca, eu. Mais parece que estiver feito para o consumo proprio que para, o que é normal, o consumo do público que por acaso aquí chegue e goste.
Nestes dez anos passarom moitas cousas na vida de um, coma na de quase todos.Só felicidade, nada que lamentar, moito que agradeçer a vida, de forma especial a chegada, nos últimos seis anos, de cinco adoraveis seres, chaman-se:
XIAN, MARTIÑO, ROI, XELA E GAIA.
Porque seja como for, quer se queira quer não, navegar é preciso .
https://www.youtube.com/watch?v=0f9PBsnFmmc&list=RDCwppKJjYReA&index=2
sábado, 29 de novembro de 2025
Lendas da minha aldeia: De quando fum sacristám, lá polos meados dos anos 60, e falava em latím.


“Algo se muere en el alma cuando un amigo se va…. no te vayas todavía no te vayas por favor, que hasta la guitarra mía llora de melancolía cuando dice adios”. ( sevillana popular). Parabens pelos vinte anos. Já andei mais por cá do que ando nos últimos tempos, embora ainda ando. Sempre foi e segue sendo um prazer ler os post. Eu moito tenho aprendido aquí, de uns e outros, especialmente do patrão da barca. Adiante meu, isto ojalá não morra, já temos moita esterqueira à solta por ahí, assim que isto tinha que ser Bem de Interês Cultural a conservar BIC), e que veham então os enveloppes.XD. Seja o que for, obrigado sempre pelos vinte anos.
Muito obrigado, reis, pelas tuas generosas e graciosas palavras.
Fazes muito bem em não gastar o teu precioso tempo por aqui. Felicidades nessa terra de encantos, a Galiza irmã.