The Capture.

     

The Capture  é uma serie de televisão de drama policial británico. 

   Sinopse da primeira tempada:  

   Despois de ser absolto dum crime de guerra no Afganistão, o soldado Shuam Emery é acussado de sequestro e assassinato da sua avogada Hannah Roberts, baseado-se em imagens da CCTV de Londres. Mentras  Emery  trabaia pra limpar o seu nome a Detective Inspectora Rachel Carey  começa a descobrir uma compleja conspiração contra Emery,  que pôe em dúvida a validação das imagens polas que se condeia a Emery. Um método chamado correção,  está a ser utilizado de forma secreta por uns grupos policiais e amparados polos poderes profundos da inteligência militar británica, e um certo papel da CIA.

    O método correção basea-se em criar. com IA,  imagens falsas dentro dum contexto de imagens verdadeiras. Numa situação em que a policia  ter certeza de que o terrorista ou o delinquente cometeu um crime porém não  tem  imagem dos feitos. Como o fim justifica os meios, a   prova falsa  cria-se  através do método de correção  para condear polo Tribunal o   hipotético delinquente. Se por escoitas telefónicas, por ponher por caso, a policia  cree que X vai levar droga a Y, então a través das imagens que tenhem dos dous suspeitos vão oferecer imagens nas quais se vai a ver a X  pagando cartos a Y o tempo que leva um pacote de droga. Esa transação não  é real, ou melhor dito nenhuma câmara  o gravou. Todo foi uma inventona, feita na segurançã de que X e Y são dous delincuentes. 

      A serie tem moito interés para a reflexão do futuro e a utilização dos medios tecnológicos tanto para o crime como para o controlo político e a propaganda política na segunda e terceira tempada.  Mistura o MI6, serviços secredos, Cia etc. na conjunção de conseguir o dominio e o poder desta nova era. 

NOTAS Ò RESPEITO:  

O interese político e social de The Capture reside en que despraza o debate desde a tecnoloxía cara ás instituciões e ò comportamento humano.

Não abonda com perguntar-mos se a inteligência artificial é boa ou mã. Hai que perguntar  quem a  utiliza, com que finalidade, com que informação, baixo que controis e com que consecuências pros direitos dos cidadãos.

E hai uma ideia que me parece especialmente importante: a democracia não  consiste únicamente en votar periódicamente. Precissa cidadãos  capazes de  formarem opiniões coa informação suficintemente fiavél, multimedia que poida contrastar os feitos e instituciões sometidas a controis efetivos.

  No entanto é precisso ter em conta no debate que  a serie joga com vantagem e situa-nos na ciencia-fição, pois:  

Emprega licenzas propias do thriller: presenta sistemas tecnolóxicos extraordinariamente avanzados, capacidades de predición moi ambiciosas e conspiracións que concentran moito poder en poucas mans. As críticas á segunda tempada sinalaron precisamente que algunhas das súas posibilidades tecnolóxicas se achegan máis á ciencia ficción que ás capacidades efectivas da época en que foi producida.  

     Embora tampouco sabemos, tal como avanza a tecnologia, se não chegarmos o nível que a série apressenta. Eis  fica a dúvida. Tal como avanza o mundo tecnológico quem pode dizer nada.  

  

Se alguém pode predizer e condicionar as nossas decisiões exploranto aquilo que mais desexamos, até que punto seguimos sendo livres?

     A  ideia de que cada grupo social receve uma versão distinta do candidato e a predição de que o político acavará cedendo à manipulação  o ver que esta lhe permete acadar o poder. 

 Uma explicação  a ressaltar o escutar no:  

   Tempada 2. Capítulo  5: 

O diálogo aparece despois dunha demostración de como a empresa Truro Analytics emprega os datos persoais e un algoritmo para transformar a campaña dun candidato á alcaldía de Tbilisi, na Xeorxia.

O algoritmo identifica as preocupacións, os medos e as preferencias dos distintos grupos sociais. A partir desa información, constrúe relatos políticos diferentes, mesmo contraditorios, que permiten ao mesmo candidato atraer eleitorados que sosteñen posicións incompatíbeis. O candidato acaba gañando as eleicións.

A continuación, o interlocutor do político Isaac Turner explícalle que a mesma técnica pode levalo ata o cargo de primeiro ministro británico. Turner protesta, mais o outro responde que o algoritmo xa prevé que terminará colaborando, porque o éxito lle dará poder e o poder permitiralle realizar os seus soños.

 

Numa sociedade polarizada, a inteligência  artificial criou uma campanha política na que a cada sector do eleitorado se llhe vende uma versão do candidato que pode votar.

"O algoritmo vê o mundo em toda a sua complexidade. Compreende-te a ti, a mim e cada segmento da nossa sociedade melhor do que nós mesmos nos compreendemos.

E predi que, en quanto o éxito esteja ao teu alcance, aceitarás colaborar na campanha.

Porque co éxito chega o poder. E co poder poderás fazer todo o bem co que sempre sonha-ches."

 

 non estamos simplemente diante dunha historia sobre a intelixencia artificial. Estamos diante dunha pregunta sobre o poder, a verdade e a liberdade dos cidadáns nunha sociedade na que a información pode ser manipulada de maneira case imperceptíbel. 

1. A democracia pode conservar as formas e perder parte da sua substância

A serie mostra que non é preciso suprimir as eleicións, prohibir os partidos ou abolir o Parlamento para alterar o funcionamento dunha democracia.

Pode manterse todo iso e, porén, cambiar profundamente o proceso polo que os cidadáns forman as súas opinións e deciden o seu voto.

O mecanismo é relativamente sinxelo:

• Recóllense datos sobre os cidadáns: gustos, preocupacións, hábitos, reaccións e relacións.

• Identifícanse as súas vulnerabilidades e as cuestións que máis os mobilizan.

• Elabóranse mensaxes adaptadas a cada persoa ou grupo.

• Mídese a reacción e modifícase a comunicación segundo os resultados.

A persuasión política existiu sempre. A novidade é a posibilidade de automatizala, individualizala e experimentar con ela a unha escala enorme.

A segunda temporada de The Capture leva esta hipótese ao terreo do suspense político, combinando a manipulación audiovisual coa análise algorítmica do comportamento.

2. A polarización convértese nun negocio político 

Nunha sociedade polarizada, os cidadáns non sempre discrepan unicamente sobre as solucións aos problemas: poden chegar a vivir en mundos informativos diferentes.

Un mesmo acontecemento preséntase a uns como unha ameaza, a outros como unha oportunidade e a outros como unha proba da maldade dos seus adversarios.

O algoritmo pode aprender que mensaxes producen medo, indignación, entusiasmo ou rexeitamento e utilizalas para captar atención e orientar comportamentos.

Cómpre, porén, non confundir dúas cousas: os algoritmos non crean necesariamente a polarización desde cero, pero poden contribuír a reforzala cando os sistemas de recomendación e os incentivos económicos favorecen determinados contidos.

3. A verdade deixa de ser un terreo compartido

Este é o asunto central da serie, xa presente na primeira temporada coa manipulación das imaxes empregadas como probas xudiciais.

Se unha gravación pode falsificarse de maneira convincente, a confianza na evidencia audiovisual debilítase. E iso ten consecuencias que van moito máis alá da política.

Pensa en tres ámbitos:

• A xustiza: como se pode condenar alguén se a proba visual pode ser manipulada?

• O xornalismo: como distinguir unha gravación auténtica dunha falsificación?

• A democracia: como pode un cidadán tomar unha decisión informada se non sabe se aquilo que ve aconteceu realmente?

O paradoxo é especialmente grave: cando as falsificacións se volven críbeis, non só se poden difundir mentiras; tamén se poden desacreditar probas auténticas alegando que son falsas.

Por iso, a resposta non consiste unicamente en mellorar a tecnoloxía que detecta falsificacións. Tamén require procedementos de verificación independentes, transparencia sobre a orixe das probas e institucións que respondan polos seus actos.

4. O poder político e o poder tecnolóxico

sistemas de análise e das ferramentas capaces de orientar a campaña, aparece un terceiro actor que pode exercer unha influencia extraordinaria sen someterse directamente ao control electoral.

A pregunta decisiva é: quen vixía os que vixían, quen controla os algoritmos e quen pode esixir responsabilidades cando se utilizan abusivamente?

5. A ambición humana: o algoritmo non precisa dominarte pola forza

As persoas non toman decisións unicamente a partir de principios abstractos. Tamén actúan movidas polo recoñecemento, a ambición, o medo ao fracaso, o desexo de facer algo importante ou a convicción de que os fins xustifican determinados medios.

Un sistema que saiba identificar esas motivacións pode influír nas decisións dunha persoa sen que esta perciba claramente a influencia.

E aquí aparece unha distinción fundamental: unha decisión pode ser voluntaria no sentido formal e, ao mesmo tempo, estar profundamente condicionada por unha manipulación que o individuo descoñece.

    PRA FINALIZAR: 

A pregunta que deixaría aberta é esta: se o algoritmo chega a coñecer os nosos medos, preferencias e ambicións mehor do que nós mesmos os comprendemos, a defensa da liberdade dependerá só de proteger os nosos datos ou tamén de recuperar a capacidade de reflexionar criticamente sobre aquilo que nos ofrecen como verdade?

Paréceme que ese é o debate máis fondo que a serie nos propón. E é um debate que não pertence exclusivamente ao futuro: xa forma parte do presente.

 Nota sobre a escrita. 

  ( no texto do post mistura-se galego escrito com grafia portuguesa, normativa AGAL, com galego escrito na normativa RAG. )